Fracture (2007)

கதை. ஒரு ஏரோநாட்டிகல் பொறியாளர். பெரும் பணக்காரர். தனது துணைவியார் வேறோரு நபருடன் உறவில் இருப்பதை ஆள் வைத்து கண்டுபிடிக்கிறார். தனது துணைவியாரிடம் இது குறித்து கேட்கும் பொழுது, மன்னிப்பு கேட்கிறார். இருப்பினும் தான் வைத்திருந்த துப்பாக்கியால் தலையில் சுடுகிறார். மேலும் மூன்று இடத்தில் சுடுகிறார்.

போலீசு வருகிறது. வந்த போலீசு அதிகாரி தான், துணைவியாருடன் உறவில் இருந்தவர். ”நான் தான் சுட்டேன்” துப்பாக்கியை கொடுத்து, என சரணடைகிறார். போலீஸ் ஸ்டேசனிலும் தான் சுட்டதை ஒத்துக்கொள்கிறார். அவர் துணைவியாரை சோதனை செய்கையில், உயிரோடு இருக்கிறார். தலையில் சுட்டதால், கோமாவில் விழுந்துவிடுகிறார்.

ஒரு இளம் வழக்கறிஞர். அரசு தரப்பு வழக்கறிஞராக வாதாடிவருகிறார். ஜெயிக்கக்கூடிய வழக்குகளை மட்டும் பாதுகாப்பாக எடுத்து, 97% வெற்றி டிராக் வைத்திருக்கிறார். இதை வைத்துக்கொண்டு ஒரு பெரிய தனியார் குழுமத்தில் வேலையும் பெற்றுவிட்டார். விடைபெறும் நாளில், வேறு யாரும் இல்லாததால், மேலே உள்ள வழக்கு இவரிடம் வருகிறது. ”பொண்டாட்டியை ஒருத்தன் சுட்டுட்டான். தான் சுட்டதாக ஒத்துக்கொண்டும் விட்டான்” என சொன்னதும், ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

வழக்கு விசாரணைக்கு வருகிறது. பொறியாளர் ஒப்படைத்த துப்பாக்கியிலிருந்து ஒரு குண்டு கூட வெளியேறவில்லை. ”கைது செய்த போலீசு தான் தன் துணைவியாருடன் (Illegal affair) உறவில் இருந்த நபர். ஆகையால், ஒத்துக்கொண்டேன்” என பொறியாளர் அப்பாவியாய் சொல்ல, வழக்கு அரசு தரப்பில் மிக பலவீனமாகிவிடுகிறது. வழக்கறிஞருடைய நிலை மிகவும் சிக்கலாகிவிடுகிறது.

கொலை செய்த துப்பாக்கியை கண்டுபிடித்தார்களா? பொறியாளருக்கு தண்டனை வாங்கித்தந்தார்களா? கோமாவிலிருந்து அவருடைய துணைவியார் மீண்டாரா? என்பதை முக்கால்வாசி படத்தில் விரிவாக சொல்கிறார்கள்.

****

ஒரு புத்திசாலி கொலைகார பொறியாளர். ஒரு அலட்சியமான மனநிலையுடன் வழக்கறிஞர். குற்ற உணர்வில் அலையும் போலீசு என எல்லா பாத்திரங்களுமே நன்றாக செய்திருக்கிறார்கள்.

படத்தில் இறுதியில் சொல்லப்படும் முக்கியமான ட்விஸ்ட் செய்தி கொஞ்சம் பலவீனமானதாக எனக்குப்பட்டது. மற்றப்படி படம் பிடித்திருந்தது.

மேலைநாடுகளில் கணவன் மனைவி உறவில் விரிசல் விழுந்தால், விவாகரத்து செய்துவிட்டு போய்விடுவார்கள். நம்மூர் போல கட்டிப் புரண்டு சண்டை போடமாட்டார்கள். கொலை வரைக்கும் போகமாட்டார்கள் என்பார்கள். கணவன் மனைவி உறவு என்பது எந்த ஊராக இருந்தாலும், அவ்வளவு சென்சிடிவான உறவாக இருக்கிறது. இருப்பினும் நிதானமாக நடப்பது தான் சரியானது.

பார்க்கக்கூடிய திரில்லர். பாருங்கள்.

Memories (2013) மலையாளம்

கதை. நாயகன் ஒரு போலீசு அதிகாரி. அவருடைய குழு தீவிரவாதிகளை கொல்லும் பொழுது, ஒருவர் தப்பிக்கிறார். பிறகு, அவர் நாயகனின் துணைவியாரையும், குட்டிப்பெண்ணையும் கொல்கிறார். குடும்பத்தை இழந்த துயரத்தில், எப்பொழுது பாரும், பாட்டிலுமாக சுற்றுகிறார். வேலைக்கும் செல்வதில்லை.

நகரில் ஆட்கள் கடத்தப்பட்டு, கொடூரமாக கொல்லபட்டு, மக்கள் கூடுமிடங்களில் தொங்கவிடுகிறார்கள். ஒன்று, இரண்டு என கொலைகள் தொடர்கின்றன. யாரையும் பிடிக்கமுடியவில்லை. மேலிருந்து அழுத்தம் தருகிறார்கள். நாயகன் ஒரு திறமையான அதிகாரி. உயர் அதிகாதி அவரைப் பார்த்து பேசுகிறார். மறுக்கிறார். அம்மா சென்டிமென்ட் மூலம் ஏற்க‌ வைக்கிறார்.

கொலை செய்யப்படுகிறவர்கள் மீது சில எழுத்துக்கள் இருக்கின்றன. அதை தேடிப்பார்த்தால், பைபிளுக்கு கொண்டு செல்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாயகன் முன்னேறுகிறார். கொலைகளுக்கான காரணம் என்ன? கொலையாளி யார்? என்பதை கண்டுபிடித்தார்களா என்பது மீதிக்கதை!

****

இந்தப் படத்தை 'திருஷ்யம்' இயக்கிய ஜீத்து ஜோசப் இயக்கினார். இதன் வெற்றியில், தமிழில் "ஆறாது சினம்" என அறிவழகன் இயக்கத்தில் அருள்நிதி நடிப்பில் வெளிவந்தது. சின்ன சின்ன மாற்றங்களுடன் தமிழில் வந்தது. எனக்கு இரண்டு படங்களுமே பிடித்திருந்தன.

படத்தில் சொல்வதற்கு எனக்கு ஒரு விசயம் தான். பொதுவாக, "ஆசிரியர் குடைப்பிடித்து செல்வார்" என்ற கிளிஷே காட்சிப் போல தமிழ், மலையாளம் என இந்தியப்படங்களில், திரும்ப திரும்ப ஒன்றை சொல்கிறார்கள். தீவிரவாதிகள் அரசு அதிகாரிகளை பழிவாங்க குடும்பத்தை கொல்வது போல‌ காட்டுகிறார்கள். எனக்கு தெரிந்து அப்படி ஒரு கொலை வழக்கை கூட கேள்விப்பட்டதேயில்லை. இது சம்பந்தமாக, "என்னை அறிந்தால்" படம் வந்த பொழுது, தமிழ் இந்துவில் இந்த கேள்வியை எழுப்பி நீண்ட கட்டுரை ஒன்று வெளிவந்தது.

நமது இயக்குநர்கள் "தீவிரவாத" இயக்கங்கள் அவர்களுடைய அமைப்பு கொள்கைகள், கோட்பாடுகள் என எதையும் தெரிந்துகொள்வதேயில்லை. அரசு ஏற்கனவே ஊடகங்கள் வாயிலாக என்ன கட்டியமைத்திருக்கிறதோ, அதைத் தாண்டிய அறிவு நம் இயக்குநர்களுக்கு இல்லவேயில்லை. கூடுதலாக தங்கள் திறமைக்கேற்ப இன்னும் எதையாவது பில்டப் செய்து காட்டுகிறார்களே தவிர, உண்மை எது என‌ தெரிந்துகொள்ள விரும்புவதும் இல்லை.

அதே போலவே, தனிப்பட்ட இழப்பிற்கு பிறகு தான் நாயகன் பொது நல்ல காரியங்களுக்கு வருவான் என்பதும் ஒரு மித் தான். நான் அறிந்து சமூகத்தில் பொதுப்பிரச்சனைகளுக்கு போராடுகிறவர்கள், தனிப்பட்ட இழப்புகளுக்கு பிறகு வந்தவர்கள் அல்ல! சமூகம் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்ற உணர்வில் தான் பொது வேலைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

இன்னும் எத்தனை காலம் தான், இந்த விசயத்தில் பழைய ரிக்கார்டையே தேய் தேய் என தேய்க்கப் போகிறார்கள் என தெரியவில்லை.

Chaser (2008) தென்கொரியா

கதை. நாயகன் போலீசு வேலையை விட்டுவிட்டு, பெண்களை வைத்து விபச்சாரம் செய்கிறான். சமீபத்தில் இரண்டு பெண்கள் காணாமல் போகிறார்கள். இவனை விட்டுவிட்டு வேறு யாரிடமோ சென்றுவிடுகிறார்கள் என நினைக்கிறான்.

பிறகு, ஒருவன் இந்த பெண்களை வரவழைத்து, யாரிடமோ விற்றுவிடுகிறான் என சந்தேகிக்கிறான்.

திரும்பவும் அவனிடமிருந்து அழைப்பு வரும் பொழுது, தன்னிடம் இருந்த இன்னொரு பெண்ணை அனுப்பி, இடத்தை கண்டுபிடிக்க முயல்கிறான்.

அவன் ஒரு சைக்கோ கொலைகாரன் என அவன் வீட்டிற்கு போன பிறகு தான், தெரிகிறது. அங்கிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறாள். அவளை நம்பி வீட்டில் ஒரு குட்டிப்பெண் காத்திருக்கிறாள்.

நாயகன் சைக்கோவை கண்டுபிடிக்க முயற்சி செய்ததில், பிடித்தும்விடுகிறான். போலீசு இரண்டு பேரையும் கைது செய்கிறது.

அதற்கு பிறகு போலீசு விசாரணையில் என்ன ஆனது? அந்த பெண் தப்பித்தாளா என்பதை பர பரவென எடுத்திருக்கிறார்கள்.

****

கொரியப் படங்களில் இந்தப் படம் நல்ல படம் என ஆங்காங்கே சிலர் எழுதி இருந்ததை வைத்து இந்தப் படம் பார்த்தேன்.

அந்த குட்டிப்பெண்ணின் அம்மாவை காப்பாற்றியே ஆகவேண்டும் என நாயகன் பரிதவிப்பை நன்றாக காட்டியிருக்கிறார்.

முன்னாள் போலீசு. இந்நாள் விபச்சார தரகன். இது நம்பத் தகுந்த மாதிரி இருக்கிறது. நம்மூர் போலீசும் கேடி, கிரிமினல்கள் என பலரிடம் பழகிக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். போலீசு வேலையை இழக்கும் பொழுது, தனக்கு தெரிந்த இன்னொரு தொழிலை மேற்கொள்வது சகஜம் தான். ஆனால் அந்த கதாப்பாத்திரம் பெண்ணை மீட்க போராடும் அவனின் பரிதவிப்பு எனக்கு என்னமோ ஒட்டவேயில்லை.

சைக்கோ கொலைகாரன் என அவனே ஒத்துக்கொண்ட பிறகும், அவனை போலீசு அடிக்காமல் இருப்பதும், சாட்சியம் இல்லை என விட்டுவிடுவதும் நம்பும்படியும் இல்லை. போலீசை இம்புட்டு நல்லவனா ஏன் சித்தரிக்கனும்? புரியவில்லை