> குருத்து

August 13, 2024

தீமிதிப்பது , தலையில் தேங்காய் உடைப்பது!


தமிழ்நாடு முழுவதும் அம்மன் கோயில்களும், பிற கோயில்களும் பரபரப்பாக இருக்கின்றன.   நாள் முழுவதும், தம் கட்டி, எல்.ஆர். ஈஸ்வரி எல்லா அம்மன்களையும் வளைத்து வளைத்து புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்.  


பக்த கோடிகள் கூழ் ஊற்றுவது, பால் குடங்கள் எடுப்பது, தீக்குண்டம் இறங்குவது என வேண்டுதல்களும், அதை நிறைவேற்றுவதுமாய் இருக்கிறார்கள்.


பக்தி என ஆபத்தற்ற காரியங்களை செய்வது கூட பிரச்சனையில்லை. ஆனால், விறகு கட்டைகளைப் போட்டு எரித்து,  சில மணி நேரம் தயார் செய்து, கொதிக்க, கொதிக்க தீக்குண்டத்தில் இறங்குவது எல்லாம் ஆபத்தான செயல் அல்லவா! ஒவ்வொரு வருடமும், சிலர் தடுக்கி விழுந்து படுகாயமடைகிறார்கள்.   பெரியவர்கள் மட்டுமில்லாமல், தங்கள் குழந்தைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு தீ மிதிக்கிறார்கள். இன்றைய செய்தித்தாளில் சென்னையில் இரண்டு பெரியவர்கள் அப்படி காயமடைந்த செய்தி வந்திருக்கிறது.  பொதுவாக இப்படி காயமடைந்தவர்கள் அதற்கு பிறகு குணமடைந்தார்களா?  இறந்து போகிறார்களா என்பதை தொடர்ந்து நாம் கவனிப்பதில்லை.


பொதுவாக விளையாட்டுகளில் பங்கெடுக்கும் பொழுது கூட, பங்கெடுப்பவர் ஆரோக்கியமாய் இருக்கிறாரா? நோய்வாய்ப்பட்டு இருக்கிறாரா என்பதையெல்லாம் பார்த்து தான் அனுமதிக்கிறார்கள். இப்படி தீ மிதிக்கும் பொழுது, அதில் பங்கெடுக்கிற அத்தனை பேரும் ஆரோக்கியமாய் இருக்கிறார்களா?  என்பதை எல்லாம் சோதிப்பதேயில்லை. இதில் பலருக்கு ரத்தக்கொதிப்பு, சர்க்கரை பிரச்சனைகளில் இருப்பவர்களும் அதிகம். நோய்வாய்ப்பட்டு இருப்பவர், உடலளவிலும், மனதளவிலும் பலவீனமாய் தான் இருப்பார். அப்படிப்பட்டவர் தீ மிதிக்கும் பொழுது தவறி கீழே விழுவது சகஜம்.   ஆனால், பக்தி பரவசத்தில் இருக்கும் மக்கள், இதைப் பற்றி கருத்து சொல்பவர்கள், அவர்கள் சுத்தப் பத்தமாய் இருந்திருக்கமாட்டார்கள் என்று தான் பெரும்பாலும் பேசுவார்கள். தீக்காயத்தோடு இருப்பவர்களும் குற்ற உணர்ச்சியில் தான் குமைந்துகொண்டு இருப்பார்கள்.


ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு, பழனி அருகே ஒரு கிராமத்தில் மகாலெட்சுமி கோவிலில் பக்தர்கள் தலையில் தேங்காய் உடைத்ததைப் பார்க்கும் பொழுது நமக்கு பகீரென்று இருக்கிறது.


வயதான ஆண்கள், நடுத்தர வயதினர், இளைஞர்கள் என வரிசையாய் அமர்ந்திருக்க… பூசாரி போல வயதான ஒருவர் ஒவ்வொருவரின் தலையிலும் தேங்காய் உடைத்துக்கொண்டே செல்கிறார்.   உடலில் வேறு எந்த இடத்தில் காயம்பட்டாலும், காப்பாற்றுவதற்கு வைத்தியம் வளர்ந்துவிட்டது.  ஆனால், மூளை பாதிக்கப்பட்டால், இங்கு குணப்படுத்துவது என்பது இன்னும் சிக்கலாகத்தான் இருக்கிறது.  இப்படி தேங்காய் உடைப்பதினால்..மூளைப் பாதிக்கப்பட்டால், என்ன செய்வார்கள்? பைத்தியம் பிடித்து திரியவேண்டியது தான்.  அவரை நம்பி உள்ள குடும்பம் என்ன ஆவது? 


ஆகையால், இப்படி ஆபத்தான வேண்டுதல்களை முதலில் பக்தர்கள் நிறுத்தவேண்டும் , அவர்களது உடல்நலத்தின் மேல் அக்கறை கொண்ட குடும்பத்தினர் தடுக்கவேண்டும்.  அரசும் இதையெல்லாம் பக்தி என்ற பெயரில் முற்றிலும் அனுமதிக்காமல், எத்தனைப் பேர் இதுவரை இறந்துள்ளார்கள், படுகாயமுற்றவர்கள் என்பதை கணக்கிட்டு, இப்படி ஆபத்தான வேண்டுதல் நிறைவேற்றுதலை முறைப்படுத்தவேண்டும். மக்களின் மீது அக்கறை கொண்டு தடை செய்தால் கூட தப்பில்லை.







ஆப்பிள் போனும், அவரும்!


50 வயதை கடந்த அந்த மனிதர். சிறிய தொழில் ஒன்றை செய்துவருகிறார். என்னுடைய சீனியர் அலுவலகத்தில் அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் எப்படியும் கண்ணில்பட்டுவிடுவார்.


அவர் ஆட்களைப் பார்த்துவிட்டால், சில அங்க சேஷ்டைகளை செய்து… குரலை ஏற்றி, இறக்கி எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்க முயல்வார். சிலர் மெல்லியதாய் புன்னகைப்பார்கள். சிலர் வாய்விட்டே சிரிப்பார்கள்.

இப்படி ஏதோ ஒருநாளில், பலரும் கூடி இருக்கும் பொழுது, ஆட்டமும் போட அதை யாரோ காணொளி எடுத்து நண்பர்கள் வட்டத்தில் சுற்றுக்கு வர, பலரும் பாராட்ட நிறைய மகிழ்ந்து போனார்.

அந்த காணொளிக்கு கிடைத்த உற்சாக சுவை அவருடைய நாவில் இருந்துகொண்டே இருந்திருக்கிறது. நிறைய கனவுகள் கூட வந்திருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

அடுத்த நாள் சீனியர் அலுவலகத்தில் அங்கிருந்த இளைஞர்கள் ” உங்களுக்கு நல்ல திறமை இருக்கிறது. எவனவனோ மொக்கையா காணொளி வெளியிடுகிறார்கள். நீங்கள் வெளியிடலாமே!” என இன்னும் கிடைத்த நேரத்தில் ஏத்திவிட்டுள்ளார்கள்.

இப்படி பேசிப் பேசி, அதற்கு அடுத்த நாளில், அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு ஒரு கூட்டமாய் உட்கார்ந்து அதற்கான சாத்தியப்பாடுகளை விவாதித்திருக்கிறார்கள். ஒரு ஆப்பிள் போன் மட்டும் வாங்கிவிட்டால்… அப்படியே எடுக்கலாம். அப்படியே அப்லோட் செய்யலாம் என ஒரு “கிரேட்” ஐடியாவை கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

அவர் கஞ்சனுக்கும் சிக்கனக்காரனுக்கும் நடுவில் உள்ளவர். தன்னுடைய இயல்பில் ஐபோன் எல்லாம் அவர் வாழ்வில் வாங்கியிருக்க வாய்ப்பேயில்லை. இளைஞர்கள் குழு உற்சாகப்படுத்த, ஒரு உந்துதலில் ரூ. 60000த்துக்கு வாங்கிவிட்டார்.

வாங்கியதற்கு பிறகு, உற்சாகப்படுத்திய அந்த இளைஞர்கள் கூட்டம் தங்களுடைய சொந்த வேலை நிலைமைகளால் மெல்ல மெல்ல கலைந்து போனார்கள். ஆனால், ஆப்பிள் போன் மட்டும் இவரிடம் தங்கிவிட்டது.

பிரகாசமாய் சமூக வலைத்தளங்களில் வலம் வருவோம் என நிறைய கனவு கொண்டிருந்த ஒரு மனிதர், அந்த “நட்சத்திர” வாய்ப்பு பறிபோனது குறித்து எவ்வளவு வருந்தியிருப்பார். சோகம்.

நாளாக நாளாக போனின் எடை குறைவு தான் என்றாலும், விலை அதிகம் என்பதால், அவருக்கு மனதில் கனத்துக்கொண்டே போனது. அந்த போனை ஒரு நல்ல விலைக்கு விற்க முயன்றாலும், முடியவில்லை.

அன்றைக்கு சந்தித்த பொழுது, பேச்சின் இடையே என்னிடம் புலம்பினார். ”இந்தப் போனை வைத்துக்கொண்டு, கீழே கூட குனிந்து எதையும் எடுக்க முடியவில்லை. விழுந்துவிடுமோ! டேமேஜாகி விடுமோ என பயப்படவேண்டியிருக்கிறது.”

இன்னொரு முறை, (அவருக்கு இரண்டு பசங்க! இருவருமே இளைஞர்கள் தான்) “என் பசங்க இந்த போனை கேட்பாங்கன்னு நினைச்சேன். அவங்களும் ஒரு வார்த்தை கூட கேட்கவில்லை” என்றார்.

இன்னும் அந்த போன் அவருக்கு எவ்வளவு மன உளைச்சலை கொடுக்கப்போகிறது என தெரியவில்லை.

பேச்சி (2024)


நாமக்கல் மாவட்டத்தில் கொள்ளிமலையில் அரண்மனை காட்டில் ஒரு குறிப்பிட்ட வியூ பாயிண்டை பார்க்க மூன்று ஆண்கள், இரண்டு பெண்கள் என ஐந்து பேர் கொண்ட நண்பர்கள் குழு வருகிறது. அதில் இருவர் காதலர்கள்.

 

முன்பு மலையேற்றத்திற்கு அனுமதித்த அரசு, இப்பொழுது பாதுகாக்கவேண்டிய காடு என அறிவித்து, யாரையும் உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை.   விதி என இருந்தால்... விதி மீறலும் இருக்கும் அல்லவா...! ஒரு அதிகாரி மூலம் வனத்துறையில் கடைநிலை ஊழியராக இருக்கும் ஒருவரை அழைத்துக்கொண்டு ஒரு சுபவேளையில் ஐவரும் உள்ளே நுழைகிறார்கள்.

 

சட்ட விரோதமாக நுழைவதால்.. எந்த தகவல் தொடர்பு வசதியும் இல்லை. அவர்களுக்கு என்ன நடந்தாலும்.. அவர்கள் தான் சொந்த பலத்தில் தான் எதிர்கொள்ளவேண்டும்.

 

போகும் வழியில் தடை செய்யப்பட்ட பகுதி என ஒரு போர்டு தென்படுகிறது. அந்த பக்கம் போகவேண்டாம் என வனக்காவலர் தடுக்கிறார்.  அங்கு கொஞ்சம் அவர்களுக்குள் முட்டிக்கொள்கிறது.

 

அந்த வியூ பாயிண்டை அடைகிறார்கள். அவர்களுக்குள் கேலியும், கிண்டலுமாய் விளையாடுகிறார்கள். பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பேச்சி என்கிற துர்தேவதை வெளியே வந்து கொலைவெறியில் காவு வாங்க காத்திருக்கும் வேளையில் தான் இவர்களும் நுழைந்திருக்கிறார்கள்.

 

அதனால் அங்கு அமானுஷ்ய செயல்களால் ஏற்படும் பதட்டம் அவர்களுக்குள் முட்டல், மோதல்களை உருவாக்குகிறது.

 

பிறகு என்ன ஆனது என்பதை பயமுறுத்தி சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

****

 


இதுவரை வந்த அனைத்து பேய் படங்களும் தங்களுக்கு தூண்டுதலாக இருந்ததன என நன்றி சொல்லித்தான் துவங்குகிறார்கள். சிம்பிளாக ஒரு கதை. அதை திரைக்கதை அமைத்த விதத்திலும்...காட்டின் பின்னணியிலும் சுவாரசியமாகவும், திரில்லாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  இரண்டாவது பாகத்திற்கும் சில கொலைகளை விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள்.

 

அந்த துர்தேவதையின் இலக்கு சாகாவரம். சாகாவரம் என்பது வரமா, சாபமா என்பது என்னளவில் கேள்விக்குள்ளானது தான்.  எல்லாப் படத்திலும் வெள்ளந்தியாய் சிரிக்கும் ஒரு பாட்டியை டெர்ரான பேச்சியாய் மாற்றியிருக்கிறார்கள்.

 

வன காவலராக வரும் பாலசரவணனுக்கு மட்டும், குடும்பம், குழந்தை என காட்டுவதால் அவர் பாத்திரத்தோடு பார்வையாளர்களால் ஒன்ற முடிகிறது. மற்றவர்களுக்கு அப்படி ஒன்றை செய்யாததால் ஒன்ற முடியாமல் போகிறது. அது ஒரு சின்ன குறை தான்.  மற்றபடி படத்தின் வேகத்திற்கு அது ஒன்றும் தடையில்லை.  நாயகியாக வரும் காயத்ரி கொடுத்தப் பாத்திரத்தை காப்பாற்றியிருக்கிறார். பாலசரவணன் நிறைவாக செய்திருக்கிறார்.  மற்றவர்கள் புதுமுகங்கள். நன்றாக துணை நின்றிருக்கிறார்கள்.

 

இயக்குநர் பாலுமகேந்திராவை நினைவுப்படுத்தி, முதல் படத்தை துவங்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் இராமச்சந்திரன்.   திரையரங்குகளில் கடந்த வாரம் வெளியானது.  இந்த வெள்ளிக்கிழமை படம் நீடிக்குமா என காத்திருந்தேன். இன்னும் ஓடுகிறது. நேற்று இரவு அரங்கு பெரும்பாலும் நிறைந்துவிட்டது.

 

கொல்லி மலைக்காட்டின் அழகை திரையரங்கில் பெரிய திரையில் காண்பது நன்றாக இருக்கிறது. விரைவில் ஓடிடிக்கு வந்துவிடும்.