ஆப்பிரிக்க இலக்கியத்தின் ஜாம்பவான் நுகி வா தியாங்கோ காலமானார்!

”எதிர்ப்பு தான்

உயிருடன் இறப்பதற்கு சிறந்த வழி”

   -  நுகி வா தியாங்கோ

 

25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு நாவல் படித்தது இன்னும் நினைவின் இடுக்குகளில் தங்கியிருக்கிறது. அந்த நாவலின் பெயர் “சிலுவையின் தொங்கும் சாத்தான்”.  

 

ஏகாதிபத்தியங்கள் கென்யாவில் தங்களுக்கு ”சிறந்த” சேவை வழங்கும் பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுக்க வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு முன்னால்   கென்யாவின் மக்களை எப்படியெல்லாம் திறமையாக ஏமாற்றினோம் என்பதை ஒவ்வொருவராக வந்து தங்களின் கடந்த கால செயல்பாடுகளை விளக்கி நான் தான் ”சிறந்த சேவகன்” என வாதாடுவார்கள்.

 

கடைசியில் மக்கள் எழுச்சிக்கொண்டு எல்லோரையும் துரத்தி அடிப்பது போல முடியும்.   சில நாவல்கள் தான் காலம் கடந்தும் நினைவில் தங்கும்.  அப்ப்டி இந்த நாவல் என் நினைவின் இடுக்குகளில் தங்கிவிட்டது.

 

கென்யாவிற்கு எழுதப்பட்ட இந்த நாவல், அதன் வடிவத்தை எடுத்துக்கொண்டு அப்படியே இந்தியாவிற்கு பொருத்தமுடியும். 1990களில் எளிமையான வடிவத்தில் சிறு சிறு நாடகங்களாக நண்பர்களோடு இணைந்து மேடையேற்றிக்கொண்டிருந்தோம்.   அதன் வரிசையில் இந்த நாடகத்தையும் நிறைவேற்ற முயன்றோம். ஆனால் இயலாது போனது.

”கார்டியன்” இதழில்  அவர் இறந்த செய்தி நேற்று வெளியாகியிருக்கிறது. 1995ல் புற்று நோய் தாக்கி, 2019ல் இதய அறுவை சிகிச்சை செய்துள்ளார். 87 87 வயதாகிறது. நேற்று அவர் இறந்ததாக அவருடைய மகள் அறிவித்துள்ளார்.

1938ல் கென்யாவில் பிறந்துள்ளார். அவருடைய அப்பாவிற்கு நான்கு மனைவிகள். 28 குழந்தைகளில் ஒருவர் இவர். ”கிகி”யூ தான் தாய்மொழி. ஒரு பல்கலை கழகத்தில்  ஆங்கில துறையில் விரிவுரையாளராக பணிபுரிந்திருக்கிறார்.  சிறுகதைகள், நாடகம், நாவல் என பல எழுதியுள்ளார்.   ஒரு நாடகத்தில் இணை ஆசிரியராக பணியாற்றியதற்காக, சிறையில் தள்ளப்பட்டுள்ளார்.

 

ஓராண்டு காலம் தடுப்புக் காவல் சிறையில் இருந்த பொழுது தான் மலம் துடைக்கும் தாளில் ”சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தான்” நாவலை எழுதியுள்ளார்.

 

1978ல் சிறையில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டு, 1982ல் நாடு கடத்தப்பட்டுள்ளார்.  இங்கிலாந்துக்கு சென்றவர் பிறகு அமெரிக்காவிற்கு இடம் பெயர்கிறார். அரசியல், பொருளாதார, பண்பாட்டு விடுதலைக்காக தொடர்ந்து சிந்தித்தவர். எழுதியவர், செயல்பட்டவர்.

 

அவருடைய பிற நாவல்கள் அழாதே குழந்தாய் (Weep not child), இடைப்பட்ட ஆறு (The river between), கோதுமை தானியமணி (Grain of Wheat), இரத்த இதழ்கள் (Petals of Blood).

 

உலக நாடுகளை தன் அரசியல், பொருளாதார, பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளால் ஆக்கிரமிப்பு செய்யும் ஏகாதிபத்திய நாடுகளை எதிர்த்து நிற்கும் மக்கள் போராட்டங்களில் நிச்சயம் இவருடைய படைப்புகள் முக்கிய ஆயுதம்.

 

அவருக்கு நமது அஞ்சலி!

 

#Ngugi wa thiongo (1938 – 2025)

 

”சிலுவையில் தொங்கும் சாத்தன்” நாவலை அமரந்த்தா – சிங்கராயர் தமிழில் அருமையாக மாற்றம் செய்துள்ளார்கள். பக்கங்கள் 432. 

 

I can speak (2017) தென்கொரிய படம்

நியாயம் கேட்கிறாள் அந்த முதிய தாய்!

 தென்கொரியாவின் நகர்ப்புற பகுதியில் ஒரு தையற்காரராக தனித்து வாழ்கிறார். தான் வாழும் பகுதியில் பொது ஒழுங்கை குடியிருப்புவாசிகளோ, சிறு வியாபாரிகள் என யார் மீறினாலும் உரிமையுடன் கண்டிக்கிறார். குறைகளை சரிசெய்ய அரசுக்கு ஆதாரத்துடன் புகார் மனுக்கள் கொடுக்கிறார். சரி செய்யவில்லை என்றால் அதிகாரிகளின் சட்டையைப் பிடித்து கேட்கிறார். இருபது ஆண்டுகளில் எட்டாயிரம் மனுக்கள். அவரின் தலையைப் பார்த்தாலே மாவட்ட நிர்வாக ஊழியர்கள் அலறுகிறார்கள்.

பகுதியில் வளர்ச்சி நடவடிக்கைகள், அதில் லஞ்சம் என அதிகார வர்க்கம் கல்லா கட்டப் பார்க்கிறது. அவர் தொடர்ந்து தரும் புகார்கள் அவர்களுக்கு பெரும் தலைவலியாக இருக்கிறது. வேறு குறுக்கு வழிகளை கையாள்கிறார்கள்.

அந்த அம்மாவிற்கு இங்கிலீஷ் பேசவேண்டும் என ஆசை இருக்கிறது. அவரின் தம்பியை சின்ன வயதிலேயே அமெரிக்காவிற்கு தத்து எடுத்துப் போனதால், தம்பிக்கு கொரியன் புரியாது. இவருக்கு இங்கிலீஷ் தெரியாது. இந்த சமயத்தில் மாவட்ட நிர்வாக அலுவலகத்தில் இங்கிலீஷ் பேச தெரிந்த ஒரு இளைஞர் வேலைக்கு புதிதாக சேர்கிறார்.

அவரை தனக்கு இங்கிலீஷ் கற்றுக் கொடுக்க கேட்கிறார். அவரோ மறுக்கிறார். பின்பு வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இங்கிலீஷ் கற்றுக்கொடுக்க முன்வருகிறார்.

இடையில் படம் என்ன நொண்டுகிறதே என நாம் நினைக்கும் பொழுது, இங்கிலீஷ் கற்றுக்கொள்வதின் பின்னணிக்கு வேறு ஒரு உணர்வுப்பூர்வமான காரணம் சொல்லி நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கிறார்கள்.

Spoiler Alert

வரலாற்றில் மனித குலத்துக்கு பெரும் சேதம் விளைவித்தவை முதல் உலகப்போரும், இரண்டாம் உலகப் போரும்!

ஏகாதிபத்தியங்கள் தங்களது சந்தைக்காகவும், நாடுகளைப் பிடித்து

கொள்ளையடிப்பதற்காகவும் போட்ட சண்டைகள் தான் இரண்டு உலகப்போர்களும்!

இதில் ஏகாதிபத்திய இராணுவங்கள் செய்த மனித உரிமை மீறல்கள் சொல்லி மாளாதவை.

இதில் ஜப்பான் இராணுவம் செய்த செயல்கள் இன்னும் கொடூரம். தான் ஆக்கிரமித்த சீனா, கொரியா, தைவான், வியட்னாம் என பல நாடுகளில் பள்ளிப் படிக்கிற பெண் பிள்ளைகளை தங்களின் பாலியல் இச்சைக்கு பலியாக்கினார்கள். அதைத் தொடர்ந்தும் செய்தார்கள். Comfort women என வக்கிரமாய் பெயரிட்டு அழைத்தார்கள்.

இதில் பாதிக்கப்பட்ட பல பெண் பிள்ளைகள் மன உளைச்சலினால் தற்கொலை செய்தார்கள். மனநலம் பாதித்தார்கள். இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜப்பான் ஏகாதிபத்தியம் தோற்றுப்போனது.

அதற்கு பிறகு பாதிக்கப்பட்ட அவர்கள் எஞ்சியிருந்த தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உலக நாடுகளிடம் தங்களுக்கு நேர்ந்த அநீதிக்கு நியாயம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஜப்பான் நாட்டினர் இன்றைக்கு வரைக்கும் தங்கள் இராணுவம் இப்படி ஒரு செயலை செய்யவில்லை என அடம்பிடிக்கிறார்கள். மன்னிப்பு கேட்கவும் மறுக்கிறார்கள்.

ஏகாதிபத்தியங்கள் அப்படித்தான். தனியுடைமையின் வளர்ந்த வடிவம் தானே ஏகாதிபத்தியம்.

ஏகாதிபத்தியமும், முதலாளித்துவ நாடுகளும் வரலாற்றில் நீடிக்கும் வரை சுரண்டலையும் ஒழிக்க முடியாது. அவர்களின் அடியாட்படைகளான இராணுவத்தையும், போலீசையும் ஒழிக்க முடியாது.

பெரும்பாலான மக்களுக்கான அரசு மலர்ந்தால் மட்டுமே, இராணுவத்தை, போலீசை கலைத்து அதன் அடிப்படை மக்கள் விரோத தன்மையை ஒழித்து மக்கள் படையாக மாற்ற முடியும்.

அதை நோக்கி மனித குல நலனுக்காக சிந்திப்பவர்கள் சிந்திக்கவேண்டும். செயலாற்றவேண்டும்.

வரலாற்றில் நடந்த அநீதிக்கு நியாயம் கேட்கும் ஒரு தாயாக அருமையாக நடித்திருக்கிறார். இறுதி காட்சியின் பொது விசாரணை பொழுது தனது கோரமான வயிறை காண்பிக்கும் பொழுது, மொத்த அரங்குமே தலை குனியும்.

Kim Hyeon-Seok அருமையாக இயக்கியிருக்கிறார். அருமையான படம். பாருங்கள்.

ஜூலியஸ் அசாஞ்சேவை கொலைகார அமெரிக்காவிடம் ஒப்படைக்காதே!

ஆப்கானிலும், ஈரானிலும் மக்களை கொன்று குவித்த அமெரிக்காவின் ரகசிய ஆவணங்களை ஜூலியஸ் அசாஞ்சே உலகுக்கு அம்பலப்படுத்தினார். கொலைவெறியோடு அவரை விடாமல் துரத்தியது.

2019ல் ஈக்வடார் தூதரகத்தில் இருந்து அவரை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து சென்றது லண்டன் போலீசு.

சிறையில் கடுமையாக சித்திரவதை செய்தார்கள். ஆறுமாதம் கழித்து அவரை நீதிமன்றத்தில் ஆஜர் செய்த பொழுது, அவரை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதையே புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ஐநாவின் சிறப்பு பிரதிநிதி நேரில் ஆய்வு செய்து, சித்திரவதை செய்ததை உறுதிப்படுத்தினார்.

உரிய சிகிச்சை தரவில்லை என்றால் சிறையிலேயே செத்துவிடுவார் என 60 மருத்துவர்கள் கூட்டு அறிக்கையாக வெளியிட்டார்கள்.

இப்பொழுது அமெரிக்காவிடம் அவரை ஒப்படைப்பதற்கான வேலைகளை வேகமாக செய்துவருகிறார்கள்.

லண்டன் நீதிமன்றம் "அமெரிக்காவிடம் ஒப்படைக்கலாம். இறுதி முடிவை உள்துறை செயலர் முடிவெடுப்பார்" என அறிவித்துவிட்டது.

உலக ரவுடி அமெரிக்காவின் கொடூர முகத்தை நன்றாக உணர்ந்தும் கூட மக்கள் மீதான மாறாத அன்பால் தான் அம்பலப்படுத்தினார்.

அமெரிக்காவிடம் ஒப்படைத்தால், 175 ஆண்டுகள் வரை தண்டனை கொடுத்து சிறையிலேயே கொன்றுவிடுவார்கள்.

இப்பொழுது மக்களும் ஜனநாயக சக்திகளும் அவருக்காக ஒரே குரலில் ஒலிக்கவேண்டும்.

"கொலைகார அமெரிக்காவிடம் ஒப்படைக்காதே!

ஜூலியஸ் அசாஞ்சேவை விடுதலை செய்!"

Lord of War (2005) – போரின் கடவுள்!

 ”நான் அமெரிக்க எதிரிகளிடம் ஒன்றும் ஆயுதம் விற்கவில்லை. அமெரிக்கா உலகம் முழுவதும் பொம்மை அரசுகளாக இருக்கும் அமெரிக்க கூட்டாளிகளான அரசுகளிடம் தான் ஆயுதங்கள் விற்கிறேன்."

****

1980களில் உக்ரைனிலிருந்து அகதியாக இடம் பெயர்ந்து தாய், தந்தை, தம்பியுடன் அமெரிக்காவில் யூரி வாழ்கிறான். அவனுக்கு ”வழக்கமான” வாழ்க்கையை வாழ விருப்பமில்லை. ஒரு சம்பவத்திற்கு பிறகு உலகில் உணவு, தண்ணீர் போல ஆயுதமும் அத்தியாவசிய ஒன்றாக இருக்கிறது என புரிந்துகொள்கிறான். ஆயுதம் விற்க துவங்குகிறான். மெல்ல மெல்ல ஆயுத வியாபாரியாக வளர்கிறான். நம்பிக்கையான கையாள் வேண்டும் என்பதற்காக தன் தம்பியையே துணைக்கு வைத்துக்கொள்கிறான்.

1982ல் லெபனான் போரின் பொழுது, இஸ்ரேலுக்கும், லெபனானுக்கும் ஆயுதங்கள் விற்கிறான். போரில் இரு தரப்பிலும் இவன் ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவன் மீது சந்தேகம் வந்து அமெரிக்க அதிகாரி இவனை பின்தொடர்கிறான். கொலம்பியாவில் மாபியா ஒருவனுக்கு ஆயுதங்கள் விற்கும் பொழுது, அதற்கு பதிலாக கொக்கையின் தருகிறான். அடுத்து வந்தநாட்களில் தம்பி கொக்கையினுக்கு அடிமையாகிவிடுகிறான். அவனை அதிலிருந்து மீட்க மருத்துவமனையில் சேர்த்துவிட்டு தனியாளாகவே தொழிலில் தொடர்கிறான்.

தனக்கு பிடித்த ஒரு விளம்பர மாடல் நடிகையை ஒரு புகைப்பட ஷூட்டிங் என பொய்யாய் வரவழைத்து, அவளிடம் பழகி, அவளேயே திருமணம் செய்துகொள்கிறான்.  கப்பல் வியாபாரி என சொல்லிக்கொள்கிறான். தான் செய்யும் சட்ட விரோத ஆயுத தொழிலை அவளிடமிருந்து மறைக்கிறான். இப்படியும் சொல்லலாம். அதற்கு மேல் அவள் ஆராய விரும்பவில்லை.

சோவியத் கூட்டமைப்பு சிதைந்த செய்தியைப் பார்த்து யூரி குதூகலிக்கிறான். ஊர் ரெண்டுபட்டால், ஆயுத வியாபாரிகளுக்கு கொண்டாட்டம் தானே! அங்கே உடனடியாக போய், ரசிய ஆயுதங்களை உக்ரைன் இராணுவ அதிகாரியாக இருக்கும் தன் மாமா மூலம் வாங்கி விற்கிறான். பிறகு தனது ஆயுத தொழிலை ஆப்பிரிக்காவிற்கு விரிவு செய்கிறான். லைபீரியா சர்வாதிகாரிக்கு ஆயுதங்கள் விற்கிறான். பதிலுக்கு வைரங்களாக வாங்கிகொள்கிறான்.

இதற்கிடையில் அமெரிக்க அதிகாரி யூரி செய்யும் தொழிலை அவனின் மனைவியிடம் சொல்லிவிடுகிறான்.  அவள் கடுமையாக எதிர்க்கிறாள்.  அவளுக்காக தன் தொழிலை சில மாதங்கள் நிறுத்திவைக்கிறான். லைப்பீரியா சர்வாதிகாரி இவனிடம் மீண்டும் ஆயுதங்கள் கேட்கிறான். எளிதாய் கோடிகளில் சம்பாதித்த ருசி விட்டுவிடுமா? மீண்டும் துவங்குகிறான். இந்தமுறை போதையின் பிடியிலிருந்து மீண்டு வாழும் தம்பியை மீண்டும் அழைக்கிறான். முதலில் மறுப்பவன் பிறகு வந்துவிடுகிறான்.

இந்தமுறை மேற்கு ஆப்பிரிக்காவில் சியாராவிற்கு (Sierra Leone) போனால், அங்கு மக்கள் குருவி போல சுடப்படுவதை தம்பி பார்த்து அதிர்ந்து போகிறான். சிறுவர்கள் கையில் எல்லாம் ஆயுதங்கள் இருக்கின்றன.  ”கொலைகாரர்களுக்கு ஆயுதம் விற்காதே” என அண்ணனிடம் சண்டை போடுகிறான். யூரி இத்தனை வருடங்களில் எவன் செத்தா எனக்கு என்ன?  ஆயுதம் விற்கணும்! நாலு காசு பார்க்கணும்னு ஒரு தேர்ந்த வியாபாரியாய் உருமாறிவிட்டதை தம்பியால் உணரமுடியவில்லை.  மனம் கசந்து ஆயுதலாரி ஒன்றை வெடிக்க வைக்கிறான்.  தம்பியை சுட்டுக்கொல்கிறார்கள்.

தம்பியின் உடலை வாங்கிக்கொண்டு அமெரிக்கா திரும்புகிறான்.  மனைவி அவன் செய்கிற கடத்தல் சம்பந்தப்பட்ட ஆவணங்களை அதிகாரியிடம் கொடுத்துவிட்டு, பிள்ளையோடு வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாள்.  பெற்றோர்கள் யூரியை வெறுக்கிறார்கள்.

வெற்றிகரமாய் ஆதாரத்தோடு யூரியை கைது செய்துவிட்டோம் என்ற பெருமிதத்தில் இருக்கிறார் அமெரிக்க அதிகாரி.  அவரிடம் யூரி வெளிப்படையாக பேசுகிறான். ”நான் அமெரிக்க எதிரிகளிடம் ஒன்றும் ஆயுதம் விற்கவில்லை. அமெரிக்கா உலகம் முழுவதும் பொம்மை அரசுகளாக இருக்கும் அமெரிக்க கூட்டாளிகளான அரசுகளிடம் தான் ஆயுதங்கள் விற்கிறேன். அமெரிக்க அரசு நேரடியாக ஆயுதங்களை கொடுக்க முடியாது. என்னை போன்றவர்கள் தான் அமெரிக்காவிற்கு மறைமுகமாக உதவுகிறோம்.  இந்த அரசுக்கு மிகவும் தேவையானவன். பார்த்துக்கொண்டெ இரு! என்னை விடுவித்துவிடும்!” என தெளிவாக பேசுகிறான்.  அவன் சொன்னது போலவே ஒரு உயரதிகாரி எந்தவித நிபந்தனையும் இல்லாமல் அவனை விடுவிக்கிறான்.

யூரி தனது ஆயுத தொழிலில் “உற்சாகமாக” செயல்பட துவங்குகிறான்.  ஏனென்றால், உலகின் ஐந்து மிகப்பெரிய ஆயுத உற்பத்தியாளர்கள் தான் ஐ.நா பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் ஐந்து நிரந்தர உறுப்பினர்கள் (அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ரசியா, சீனா) என்ற செய்தியை சொல்வதோடு படம் நிறைவடைகிறது.

படம் கற்பனைக் கதை இல்லை.  ஆயுத வியாபாரிகளின் பின்னணியை ஆய்ந்து எடுக்கப்பட்ட படம் தான் இது! ஆயுத விற்பனையில் ஏகாதிபத்தியங்களின் பங்கை பளிச்சென சொன்ன படம் தான் இது!  உலகில் ஆயுத சப்ளையில் அமெரிக்க நிறுவனங்களின் பங்கு 54%ல் முதலிடத்தில் இருக்கிறது. இரண்டாவது இடத்தில் சீனா 13%.  இங்கிலாந்து 7.1% மூன்றாமிடம். ரசியா, பிரான்ஸ் நான்காம், ஐந்தாமிடம். 2021 வரைக்கும் நிலவரம் இது தான்! உலகம் அமைதியாய் இருந்தால், அமெரிக்க செனட்டில் உள்ள ஆயுத வியாபாரிகள் மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாவார்கள்.  போர்கள் வெடித்தால் படத்தில் யூரியைப் போல குதூகலிப்பார்கள்.

20ம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் காலனி ஆட்சிகளுக்கு எதிராக போராடிய பொழுது, இனி நேரடியாக காலனி ஆட்சி சாத்தியம் இல்லை என்பதை ஏகாதிபத்தியங்கள் புரிந்துகொண்டன. மறைமுகமாக தான் ஆட்சி செய்யமுடியும் என்பதை முடிவு செய்தன.  உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் போன்ற உலகளாவிய நிறுவனங்கள் மூலம், காட், டங்கல் திட்டம் மூலம் உலகை மீண்டும் பங்கு போட கிளம்பின. மேல்நிலை வல்லரசு நாடுகளும், மேல்நிலை வல்லரசுகளாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் நாடுகளும் தங்களுக்குள்  நாடு பிடிக்கும் போட்டியை நடத்திக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதன் விளைவாக தான்  கடந்த பல நாடுகளில் போர்கள் வெடித்த வண்ணம் இருக்கின்றன. மக்கள் கொத்து கொத்தாக கொல்லப்படுகிறார்கள். தங்களுக்கு எதிரான ஆட்சிகளை கவிழ்க்கிறார்கள். தங்களுக்கு சாதகமான பொம்மை அரசுகளை நியமித்துக்கொள்கிறார்கள்.  இதன் தொடர்ச்சியில் தான் இன்று நடந்துவரும் ரசியா – உக்ரைன் போர் ரத்தச் சாட்சியாக இருக்கிறது. எவ்வளவு உயிர்கள்? நாடுவிட்டு நாடு அகதிகளாக பல லட்சம் பேர் இடம் பெயர்கிறார்கள்.

இவர்களுடைய நாடு பிடிக்கும் சண்டையில் இந்தியாவையும் ஏகாதிபத்தியத்தின் காலடியில் இணைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால் தான், தன் குடிமக்களுக்கு 70 ஆண்டுகளாகியும் அடிப்படை கல்வியான எட்டாவது வரைக்குமான கல்வி கொடுக்கமுடியவில்லை. கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் அரசு அறிவிக்கிறது.  இந்த பட்ஜெட்டில் 1 லட்சம் கோடி மட்டுமே கல்விக்கு ஒதுக்குகிறது. கொரானா அலை அலையாய் மக்களை தாக்கினால் கூட சுகாதாரத்திற்கு 86000 கோடி தான் ஒதுக்குகிறது. ஆனால் இராணுவத்திற்கு 5 லட்சம் கோடிக்கும் மேல் தாராளமாய் ஒதுக்குகிறது.

மூக்கு இருக்கும் வரை சளி இருக்கும் என்பது போல, ஏகாதிபத்தியங்கள் நீடிக்கும் வரை போர்களும் உலகில் நீடிக்கத்தான் செய்யும்! ஏகாதிபத்தியதற்கு பணிந்து சேவை செய்யும் ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக ஒவ்வொரு நாட்டு மக்களும் ஒன்றிணைந்து போர் தொடுத்தாலோ போதும்! போரையும் ஒழித்துவிடலாம்.  தங்களுக்கான விடியலையும் சாதித்துவிடலாம்.