பேரழிவின் பனிக் கப்பல்

 

மூங்கில் இலை மேல் தூங்கும்

இந்தச் சின்னஞ்சிறு பனித்துளியிலிருந்துதான்

பிரளயம் ஒன்று தோன்றியதா?

 

ஒரு பனித்துளியின் வழியேதான்

யாவும் நிகழ்ந்தன.

இமயத்தின் உச்சியில் அந்தத் துளி

ஒரு பனிப் பூதமாகி வீற்றிருந்தது.

 

சூரியனின் தகிக்கும் கைகள்

மலையினைப் பற்றியிருந்த

பூதத்தின் கைகளை

மெல்ல விடுவித்தது.

 

பனிப் பூதம்

தன் பிரமாண்டமான உடலோடு

உச்சியிலிருந்து சரிந்து

’ல்ஹெந்தே’ நதியின் குறுக்கே

ஒரு பெரும் அணையாக விழுந்து

தூங்கத் தொடங்கியது.

 

பனிப் பூதத்தின் துயிலைக் கலைக்க

தண்ணீர் பூதம் போர் முரசுடன்

தன் படைகளைத் திரட்டியது.

பிறகு எல்லாம் நிகழ்ந்தன.

 

சுனாமி நிகழ்ந்த அதிகாலையில்

தண்ணீர் பூதம் எவ்வாறு

கடலிலிருந்து எழுந்து வந்ததோ

அவ்வாறே ’திரிசூலி’ நதியிலிருந்தும்

பத்தடி உயரத்தில் எழுந்தது.

நதி எழுந்து நிற்கும் காட்சியை

முதன் முதலாகக் கண்டார்கள்.

 

தண்ணீரின் படைகள்

நிலத்திலிருந்த எல்லாவற்றையும்

எடுத்துக்கொண்டன.

கட்டிடங்களை ஒரு 'கேக்' துண்டினை

உண்பது போல அவை உண்டன.

அந்தப் பனித்துளிக்குள்

காணாமல் போனவர்கள்

நதிகளின் ஆழத்தில்

தங்களை ஒரு மீனாக மாற்றிக்கொண்டார்கள்.

 

உடலாக மீட்கப்பட்டவர்கள்

கூட்டுப் புதைகுழிகளில்

கூட்டம் கூட்டமாக

வாழத் தொடங்கினார்கள்.

 

உயிருடன் திரும்பியவர்கள்

ஒருபோதும் மீள முடியாத

கொடுங்கனவின் கதையை

வாழ்நாளெல்லாம்

சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.

 

ஒரு புனித யாத்திரைப் பயணம்

ஒரு நாளும் முடியாத

ஒரு பயணமாக

இருக்கப்போகிறது என

எந்தச் சகுனங்களும்

அவர்களுக்குக் காட்டவில்லை.

 

காய்ந்த சருகுகள் போல

மனிதர்கள் நீரில் மிதந்து சென்றார்கள்;

பணம் காகிதமாகி மிதந்தது.

வீடுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டவர்கள்

செல்போன்களை இறுகப் பற்றியபடி

தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் சென்றார்கள்.

 

பாஸ்போர்ட் இல்லை,

விசா இல்லை,

எல்லைப் பாதுகாப்பு வீரர்கள் இல்லை;

நாட்டின் எல்லைக்கோடுகளைத்

தகர்த்துக்கொண்டு

பேரழிவின் பனிக்கப்பலில்

மனிதர்கள் விரைகிறார்கள்

 

காணாமல் போனவர்களின்

உறவினர்கள், நண்பர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்.

நிலத்திலிருந்து காணாமல் போனவர்கள்

என்றாவது திரும்பி வர

ஏதேனும் ஒரு பாதை இருக்கிறது;

 

நீருக்கடியில் மறைந்துகொண்டவர்களைத்

தேடிப்போக என்ன பாதை இருக்கிறது?

பனிமலைகள் உருகி

நம் மேல் உடைந்து விழுகின்றன;

 

ஆறாத் துயரங்கள்.

மனிதர்களின் இதயங்கள்

அதைவிடவும் கனத்து உடைகின்றன.

கரையேறி வந்து மனிதர்களை உண்ட

நதிநீர் மட்டம்

இப்போதும்

உயர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது

ஆறாத் துயரத்தின் கண்ணீரால்.

 

கடைசி நம்பிக்கை ஒளியாய்

நான்கு நாட்களுக்குப்பின்

இடிபாடுகளிலிருந்து

ஒரு குழந்தை உயிருடன் மீட்கப்படுகிறது

நீரிலிருந்து தொடங்கிய அனைத்தும்

நீருக்கே திரும்புகின்றன.

 

1..9.2026

மாலை 5.00

மனுஷ்ய புத்திரன்

தயவுசெய்து என்னை அவசரப்படுத்தாதீர்கள்

நானொரு நத்தை 

தயவுசெய்து 

என்னை அவசரப்படுத்தாதீர்கள்

அதோ அந்த செர்ரி மரங்களை நோக்கி 

நான் மெல்ல நகர்கிறேன்; 

நான் சென்றடையவேண்டிய 

இடம்  ஒன்றுமில்லை, 

செய்தே தீரவேண்டிய 

வேலைகளும் கிடையாது 

இந்த வேகமே எனக்கு உவப்பு.

நான் மெதுவாகப் 

போகவே விரும்புகிறேன்; 

இது எனக்கு 

நான் கடந்து செல்லும் 

பூக்கள் அனைத்தையும், 

புல்லின் இதழ்கள் 

ஒவ்வொன்றையும் அறிந்துகொள்வதற்கு, 

வேண்டிய நேரத்தைத் தருகிறது. 

 

நான் ஒரு நத்தை; 

இது என் பாதை. 

தயவு காட்டுங்கள் 

என்னை அவசரப்படுத்தாதீர்கள், 

எனக்கு இந்நாள் முழுவதும் 

இன்னும் மீதமிருக்கிறது.

 

-   பார்பரா வான்ஸ்,

அமெரிக்கப் பெண் கவிஞர்

 

தமிழில் -  க.மோகனரங்கன்

எப்பொழுது வாழப்போகிறோம்?

பிரதி மாதம் துவங்கி…

வாடிக்கையாளர்களிடம் பேசிப் பேசி களைத்து

ஒரு வழியாய் பில்களைப் பெற்று,

மக்கர் செய்யும் ஜி.எஸ்.டி தளத்தோடு மல்லுக்கட்டி,,

இறுதி நாட்களில்
இரவும் பகலுமாய் உழைத்து

GSTR1 ஐ ஒருவழியாய் முடிக்கும் பொழுது

மாராத்தான் ஓடியது போல

வெகுவாய் களைத்துப் போகிறோம்.

 

பிறகு மீண்டும்

அதே திசையில்

இன்னும் வேகமாய் ஓடி..

பணத்தை செலுத்த

பலமுறை நினைவூட்டி

GSTR3Bயை முடிப்பதற்குள்

தலையில் ஒரு நரை ஒன்று

புதிதாய் பூத்துவிடுகிறது.

 

இடைப்பட்ட நாட்களில்…

நோட்டிஸ் வந்திருக்கிறதா என

தளத்தை உத்துப் பார்த்துக்கொண்டு,

நோட்டீஸ்,  அப்பீல்,  வழக்கு,

ஜி.எஸ்.டி அலுவலகத்திற்கு

நடையாய் நடைந்து...

அதிகாரிகளுக்காக காத்திருந்து…

நாட்கள் நம்மை பரபரப்பாய்

நகர்த்துகின்றன.

புதிய புதிய அறிவிப்புகள்

புதிய புதிய வழக்குகள்

ஒரு மாணவனைப் போல

கவனமாய் கற்கிறோம்.

பெரும் அம்பு மழையாய் நோட்டீஸ்கள்

நம்மை தாக்குகின்றன.

 

முந்தைய காலத்தை விட

அதிகமாய் உழைக்கிறோம்.

விலைவாசியும் , செலவுகளும்

அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது.

பொறுப்புகள்

பெருகிகொண்டே செல்கின்றன.

இருபது தேதிக்கு மேல்

பற்றாக்குறை

புதுப்புது கடன்களை

பெற்றெடுத்துக்கொண்டே செல்கிறது.

ஆனால் இந்த வருமானம் மட்டும்

தத்தி தத்தி நகர்கிறது.

 

எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு

கட்டணத்தைக் கேட்டால்..

”சேல்சே இல்லை சார்

கலெக்சனே கம்மி சார்”என

நம்மிடமே கதை சொல்கிறார்கள்.

குடும்ப சோககதை,

நெருக்கடி கதைகளை

நம்மிடம் கதைக்கிறார்கள்.

நம் சிரமங்களை

நாம் யாரிடம் சொல்ல முடியாமல்

தவித்து திரிகிறோம்.

 

வசூல், மேலும் வசூல்

வரலாறு காணாத வசூல் என

ஓவ்வொரு மாதமும்

மகிழ்ச்சியாய்

அரசு அறிவித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

செய்யும்  சேவைக்கு

வாங்கும் வித்தை கற்காமல்

ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

 

உழைத்து,

கடுமையாய் உழைத்து

பென்சன் இல்லாத

இந்த வாழ்வில்

நாளின் இறுதி வரை                                                                                                                  

மாதத்தின் இறுதிவரை

ஆண்டின் இறுதிவரை

பராசக்தியின் கல்யாணியைப் போல

வாழ்க்கையின் இறுதிவரை

ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

நடிகர் அஜித்

சமீபத்தில் சொன்னது போல

 

“நாம் எப்பொழுது வாழப்போகிறோம்?”

 

நன்றி.

 

வணக்கங்களுடன்…

-         இரா. முனியசாமி

குறிப்பு : குடியரசு தின விழாவை ஒட்டி, நமது GST Professionals Society ல் இணைய வழியில் ஒரு கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தார்கள். அதில் கலந்துகொண்டு வாசித்தது! எப்படி இருக்கிறது என நீங்கள் தான் சொல்லவேண்டும்.

மேலே உள்ள படம் AI தந்தது. Deepseek யிடம் கேட்கலாம் என நினைத்தால், நான் ரெம்ப பிசி என்கிறது.