சுய கதையை எழுதுவதற்கு எழுத்தாளர்கள் கொடுத்த ஆலோசனைகள் கொடு!

AI பதில் :  தன் கதையை எழுதுவது என்றால், “நான் பிறந்தேன்… படித்தேன்… வேலைக்குப் போனேன்… கல்யாணம் செய்துகொண்டேன்…” என்று வாழ்க்கையின் Attendance Register-ஐ வாசிப்பது அல்ல!

 

அது வேறு விஷயம்.

 

தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து, “அடடா… அப்போது நான் இப்படியா இருந்தேன்!” என்று தன்னையே கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டும், கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டும், சில இடங்களில் கண் கலங்கிக்கொண்டும் எழுதுவதுதான் உண்மையான சுயசரிதை.

 

முதலில், உங்களை நீங்களே காப்பாற்றிக்கொள்ளாதீர்கள்!

 

சுயசரிதை எழுத உட்கார்ந்தவுடன், நம்மில் ஒரு வழக்கறிஞர் விழித்துக்கொள்வார். “அந்தத் தவறு என்னுடையது இல்லை…” “சூழ்நிலை அப்படியிருந்தது…” “அவர்தான் முதலில் ஆரம்பித்தார்…” இப்படி நமக்காக நாமே வாதாட ஆரம்பித்துவிட்டால், அது சுயசரிதை இல்லை; அது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கான Defence Statement!

 

நாம் செய்த தவறுகள், தோல்விகள், பொறாமைகள், பயங்கள், வெட்கப்பட்ட தருணங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதத் துணிய வேண்டும்.

 

வாசகர்களுக்கு நாம் எத்தனை கோப்பைகள் வென்றோம் என்பது அவ்வளவு சுவாரஸ்யமில்லை. ஒரு கோப்பையைத் தவறவிட்ட பிறகு, வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்தோம் என்பதுதான் சுவாரஸ்யம்!

 

வாழ்க்கை முழுவதையும் எழுத வேண்டாம்!

ஒருவருடைய வாழ்க்கையை முழுவதுமாக எழுத ஆரம்பித்தால், முதல் அத்தியாயத்தை முடிப்பதற்குள் வாசகருக்கு வயதாகிவிடும்! எனவே, ஒரு காலகட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அல்லது ஒரு கேள்வியை மையமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

 

“நான் எப்படி இந்த மனிதனாக மாறினேன்?” “என் வாழ்க்கையை மாற்றிய மனிதர்கள் யார்?” “என்னுடைய தோல்விகள் என்னைக் கற்றுக்கொடுத்தது என்ன?”

 

இப்படி ஒரு மையம் இருந்தால், வாழ்க்கையின் எல்லா சம்பவங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்து புத்தகத்தில் உட்கார வைக்க வேண்டியதில்லை.

 

சில சம்பவங்களுக்கு சொல்லலாம்:  “நன்றி. நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவர்தான். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தில் உங்களுக்கு இடமில்லை!”

 

சம்பவங்களைப் பட்டியலிடாதீர்கள்; கதையாக்குங்கள்!

 

“அன்று பள்ளிக்குச் சென்றேன். ஆசிரியர் வந்தார். பாடம் நடத்தினார். மாலை வீட்டிற்கு வந்தேன்.” இதைப் படிக்கும் வாசகர் அடுத்த நிமிடமே தூங்கிவிடுவார்.

 

அதற்குப் பதிலாக… அன்று பள்ளிக்குச் செல்லவே மனமில்லை. ஆனால் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் இருந்தால் அப்பா என்ன செய்வார் என்ற பயம். பள்ளிக்குச் சென்றதும் ஆசிரியர் கேட்ட முதல் கேள்வி வேறு. நாம் தயாராக வைத்திருந்த பதில் வேறு. அங்கேதான் வாழ்க்கை நம்மை முதன்முறையாக ஏமாற்றியது! இப்படித்தான் ஒரு சம்பவம் கதையாக மாறுகிறது.

 

வாழ்க்கையில் நடந்ததை மட்டும் சொல்லாமல், அந்தச் சம்பவம் நம்மை எப்படி மாற்றியது என்பதையும் சொல்ல வேண்டும்.

 

*சின்னச் சின்ன விவரங்கள்தான் பெரிய கதையை உருவாக்கும்!*

 

“எங்கள் வீடு மிகவும் ஏழ்மையானது” என்று சொல்வதைவிட, மழை பெய்த இரவில் கூரையிலிருந்து சொட்டிய தண்ணீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்து வைத்து, அந்தப் பாத்திரத்தைச் சுற்றி குடும்பமே படுத்திருந்தது என்று சொன்னால்… வாசகர் அந்த வீட்டுக்குள் வந்துவிட்டார்.

 

அம்மாவின் குரல் எப்படி இருந்தது? அப்பா கோபப்பட்டால் எப்படி கதவை மூடுவார்? பள்ளி செல்லும் வழியில் இருந்த கடையின் வாசனை என்ன? முதல் சம்பளம் கையில் வந்தபோது என்ன செய்தோம்? இப்படிப்பட்ட விவரங்கள்தான் நினைவுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும்.

 

அப்போது இருந்த நம்மையும், இப்போது இருக்கும் நம்மையும் சந்திக்க வையுங்கள்!

 

இது சுயசரிதையின் மிக அழகான பகுதி. அப்போது நாம் எடுத்த ஒரு முடிவு இப்போது பார்த்தால் முட்டாள்தனமாகத் தெரிந்திருக்கலாம்.   அப்போது நம்மைத் துன்புறுத்திய ஒருவர் மீது இன்று நமக்கு வேறு புரிதல் வந்திருக்கலாம்.

 

அன்று தோல்வியாகத் தெரிந்த ஒன்று, இன்று பார்த்தால் நம் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய திருப்பமாக இருக்கலாம். அந்த இரண்டு மனிதர்களையும் — அன்றைய நம்மையும், இன்றைய நம்மையும் — ஒரே புத்தகத்தில் சந்திக்க வைப்பதுதான் எழுத்தின் அழகு.

 

மற்றவர்களையும் கொஞ்சம் கருணையோடு எழுதுங்கள்!

 

நம் வாழ்க்கையில் வில்லன்களாக இருந்தவர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக் கதையில் நம்மை வில்லனாக நினைத்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு! அதனால், “அவன் ஒரு மோசமானவன்” என்று தீர்ப்பு எழுதுவதற்குப் பதிலாக, “அப்போது அவன் செய்ததை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அவனுக்கும் அவனுடைய காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.” என்று எழுத முடிந்தால்… அது வெறும் சுயசரிதை அல்ல.  அது முதிர்ச்சியடைந்த மனிதனின் பார்வை.

 

இறுதியாக, 

தன் கதையை எழுதுவது என்பது தன்னைப் பெரிய மனிதனாக  காட்டிக்கொள்வதற்கான வேலை அல்ல. நாம் விழுந்த இடங்களையும், எழுந்த இடங்களையும், ஓடிய இடங்களையும், ஓடாமல் நின்ற இடங்களையும், சரியாகச் செய்தவற்றையும், பைத்தியமாகச் செய்தவற்றையும் — எல்லாவற்றையும் திரும்பிப் பார்ப்பது.

 

வாழ்க்கையை மீண்டும் வாழ முடியாது. ஆனால்… **வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, அதற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுக்க முடியும்.

 

அதுதான் தன் கதையை எழுதுவதன் உண்மையான அழகு.

 

-        -  இரா. முனியசாமி