மொபைல் காலத்தில் ஏன் தனிமை அதிகரிக்கிறது?

 

"இப்போதெல்லாம் யாரும் யாருடனும் பேசுவதில்லை!" இந்த வாசகத்தை பெரியவர்கள் அடிக்கடி சொல்வதை கேட்டிருப்போம். முதலில் கேட்டால் அது ஒரு பழைய தலைமுறையின் புலம்பல் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் கொஞ்சம் சுற்றிப் பார்த்தால் அதில் ஒரு உண்மை இருப்பதை மறுக்க முடியாது.

 

மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் வசதிகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. தகவல் தொடர்பு வேகம் அதிகரித்திருக்கிறது. உலகின் எந்த மூலையில் இருப்பவரையும் சில நொடிகளில் தொடர்பு கொள்ள முடிகிறது.

 

ஆனால் ஒரு கேள்வி... மனிதர்கள் உண்மையில் முன்பைவிட அதிகமாக பேசுகிறார்களா? அல்லது முன்பைவிட குறைவாகப் பேசுகிறார்களா?

 

ஒரு காலத்தில் வீட்டின் முன் திண்ணை இருந்தது. மாலை நேரங்களில் அக்கம் பக்கத்தினர் கூடுவார்கள். தெரு, ஊர், விவசாயம், வேலை, குழந்தைகள் என்று ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

 

இன்று? ஒவ்வொருவரின் கையிலும் ஒரு மொபைல் இருக்கிறது. ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் பேச நேரமில்லை. உறவுகளை வளர்ப்பது பணத்தால் அல்ல. உரையாடலால் தான்.

 

ஒருவருடன் தொடர்ந்து பேசும்போதுதான் அவருடைய மகிழ்ச்சி, கவலை, பயம், ஆசை, ஏமாற்றம் ஆகியவற்றை அறிய முடியும். அங்கேதான் உறவு வேரூன்றுகிறது.

 

ஆனால் இன்று பல வீடுகளில் ஒரு விசித்திரமான காட்சி. தந்தை ஒரு திரையைப் பார்க்கிறார். தாய் ஒரு திரையைப் பார்க்கிறார். பிள்ளைகள் வேறு திரைகளைப் பார்க்கிறார்கள். அனைவரும் ஒரே அறையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் யாரும் யாருடனும் இல்லை.

 

சில நேரங்களில் ஒரு வீட்டில் ஒரு மணி நேரம் அமைதியாக இருக்கும். சண்டை இல்லை. பிரச்சினை இல்லை. ஆனால் உரையாடலும் இல்லை. அந்த அமைதி ஆரோக்கியமான அமைதி அல்ல; உறவுகள் மெதுவாக விலகும் அமைதி

.

சமூகத்திலும் இதே நிலைதான். முன்பு தேநீர் கடை, பூங்கா, தெருமுனை, சங்கக் கூட்டம், நண்பர்கள் சந்திப்பு என்று பல இடங்களில் மக்கள் பேசினார்கள். இன்று பலர் சந்திக்கிறார்கள். ஆனால் பேசுவதில்லை.

 

சந்தித்தாலும், சில நிமிடங்களில் அனைவரின் பார்வையும் மொபைலுக்குள் சென்று விடுகிறது. அதனால் ஒரு விசித்திரமான முரண்பாடு உருவாகியுள்ளது.

 

நமக்குப் பழக்கமானவர்கள் அதிகம். ஆனால் நெருக்கமானவர்கள் குறைவு. தொடர்புகள் அதிகம்.ஆனால் தொடர்புணர்வு குறைவு. நண்பர்கள் பட்டியல் நீளம். ஆனால் மனம் திறந்து பேசக்கூடியவர்கள் சிலரே. இதன் விளைவாக தனிமை மெதுவாக வளர்கிறது.

 

தனிமை என்பது அருகில் யாரும் இல்லாத நிலை மட்டும் அல்ல. நம்மைச் சுற்றி பலர் இருந்தாலும், நம்மை யாரும் உணரவில்லை என்ற உணர்வும் தனிமைதான்.

 

மொபைல் தொழில்நுட்பம் இதில் குற்றவாளி அல்ல. அது ஒரு கருவி மட்டுமே. ஆனால் அந்தக் கருவி மனிதர்களுக்கிடையிலான உரையாடலை மாற்றி, உறவுகளுக்கான நேரத்தை முழுவதுமாக எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது பிரச்சினை உருவாகிறது.

 

உறவுகள் பேசிப் பேசித்தான் வளரும். அமைதியாக இருந்தால் மரம் வளராது. தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும். அதேபோல் உறவுகளுக்கும் உரையாடல் என்ற தண்ணீர் அவசியம்.

 

இன்று தனிமை அதிகரிப்பதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று, வீட்டிலும் சமூகத்திலும் உரையாடல் குறைந்து வருவதுதான்.

 

மொபைல் நம்மை உலகத்துடன் இணைத்திருக்கலாம். ஆனால் நமக்கு அருகில் இருப்பவர்களுடன் பேசும் பழக்கத்தை இழந்துவிட்டால், அந்த இணைப்பு முழுமையடையாது.

இறுதியாக...

 

நாளொன்றுக்கு சில நிமிடங்களாவது மொபைலை தள்ளி வைக்கலாம். வீட்டில் இருப்பவர்களுடன் பேசலாம். நண்பர்களை நேரில் சந்திக்கலாம். ஒரு மனிதக் குரலைக் கேட்கலாம். ஏனெனில் மனித உறவுகளின் அடித்தளம் "இணையம்" அல்ல.  உரையாடல் தான்.

- இரா. முனியசாமி

மொபைல்: கருவியா? கண்ணியா?

சமூக வலைத்தளங்கள் வெறும் தகவல் பகிரும் தளங்கள் மட்டுமல்ல. அவை மனிதர்களின் கவனம், நேரம், பழக்கங்கள் ஆகியவற்றை நீண்ட நேரம் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் வகையில் மிக நுணுக்கமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

 

நாம் மொபைலைப் பயன்படுத்துகிறோம் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் சில நேரங்களில், மொபைல்தான் நம்மைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அது எப்படி?

 

முடிவில்லா ஸ்க்ரோல்

 

ஒரு புத்தகத்திற்கு கடைசி பக்கம் உண்டு. ஒரு திரைப்படத்திற்கு முடிவு உண்டு. ஆனால் சமூக வலைத்தளங்களுக்கு முடிவு இல்லை. கீழே நகர்த்திக் கொண்டே போகலாம். "இன்னும் ஒரு பதிவு மட்டும்..." என்று தொடங்கியது, ஒரு மணி நேரம் எப்போது போனது என்று தெரியாமல் முடிகிறது.

 

கணிக்க முடியாத சுவாரசியம்

 

அடுத்த காணொளி சாதாரணமாக இருக்கலாம். அல்லது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கலாம். அல்லது உங்களை அதிர்ச்சியடையச் செய்யலாம். அடுத்ததாக என்ன வரும் என்று தெரியாததால், மூளை தொடர்ந்து பார்க்கத் தூண்டப்படுகிறது.

 

அறிவிப்புகளின் மழை

 

யாரோ விருப்பம் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். யாரோ கருத்து பதிவிட்டிருக்கிறார்கள். யாரோ உங்களை குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். இவற்றில் பெரும்பாலானவை அவசரமானவை அல்ல. ஆனால் அவை அவசரமானவை போல உணர வைக்கப்படுகின்றன.

 

சிவப்பு நிறத்தின் உளவியல்

அறிவிப்புகள் ஏன் பெரும்பாலும் சிவப்பு நிறத்தில் வருகின்றன? ஏனெனில் அந்த நிறம் மனித கவனத்தை உடனே ஈர்க்கும். அது ஒரு சிறிய புள்ளி அல்ல. அது ஒரு தூண்டில்.

 

"பார்த்துவிட்டார்" என்ற அழுத்தம்

 

செய்தியைப் பார்த்துவிட்டோம் என்பதை மற்றவர் அறிந்து கொள்வார். இதனால் உடனே பதில் அளிக்க வேண்டும் என்ற மனஅழுத்தம் உருவாகிறது.

 

குறும்படங்களின் கண்ணி

 

15 விநாடி. 30 விநாடி. 45 விநாடி. "இன்னொன்றும் பார்க்கலாம்..." என்பதற்குள் அரை மணி நேரம் போய்விடுகிறது.

 

உங்களை உங்களைவிட நன்றாக அறியும் கணக்கீட்டு முறை

 

நீங்கள் எதைப் பார்த்தீர்கள்? எதில் நின்றீர்கள்? எதை மீண்டும் பார்த்தீர்கள்? எதை விரும்பினீர்கள்?  எல்லாமும் பதிவு செய்யப்படுகிறது. பிறகு அதே வகை உள்ளடக்கங்கள் தொடர்ந்து காட்டப்படுகின்றன.

 

தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற பயம்

 

புதிய செய்தி. புதிய காணொளி. புதிய விவாதம். ஏதாவது தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற உணர்வு உருவாக்கப்படுகிறது.

 

பாராட்டின் போதை

 

ஒரு பதிவிற்கு அதிக விருப்பங்கள் வந்தால் மகிழ்ச்சி. குறைவாக வந்தால் ஏமாற்றம். இதனால் மீண்டும் மீண்டும் செயலியைத் திறக்க மனம் தூண்டப்படுகிறது.

நேரத்தின் மறைவு

 

ஒரு மணி நேரம் சென்றதா? இரண்டு மணி நேரமா? நமக்கே தெரியாது. ஏனெனில் நேரம் போவதை உணராமல் இருக்கும்படிதான் பல அம்சங்கள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

 

"இலவசம்" என்பதன் உண்மையான விலை

 

ஒரு பொருள் உண்மையாகவே இலவசமாக இருந்தால், அந்த நிறுவனங்கள் ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளை எப்படிச் சம்பாதிக்கின்றன? பதில் எளிது. நாம் தான் அவைகளுக்கான கச்சாப் பொருள். நமது கவனம் தான் விற்கப்படும் பொருள். நமது நேரம் தான் விற்கப்படும் பொருள். நமது பழக்கங்கள் தான் விற்கப்படும் பொருள்.

 

ஒரு தொழிற்சாலைக்கு மூலப்பொருள் தேவைப்படுவது போல, பல சமூக வலைத்தளங்களுக்கு நமது கவனம் மூலப்பொருளாக தேவைப்படுகிறது.

 

நாம் அதிக நேரம் தங்கினால், அவர்களுக்கு அதிக வருமானம். நாம் அதிகம் பார்த்தால், அவர்களுக்கு அதிக லாபம். நாம் அதிகம் அடிமையாகினால், அவர்களுக்கு அதிக வளர்ச்சி.

 

ஒரு தேநீர் கடைக்குப் போனால், ஒரு தேநீர் குடித்துவிட்டு வெளியே வரலாம். ஆனால் சமூக வலைத்தளம் ஒரு பெரிய சந்தை போல. உள்ளே நுழைந்தவுடன்,

ஒருவர் சிரிக்க வைப்பார். ஒருவர் சண்டை காட்டுவார். ஒருவர் அதிர்ச்சி தருவார். ஒருவர் பாராட்டுவார். நீங்கள் வெளியேற முயன்றால், "ஒரு நிமிடம்... இதையும் பாருங்கள்..." என்று இன்னொருவர் கையைப் பிடிப்பார்.

 

மொபைல் அடிமைத்தனம் என்பது குணக்கேடு அல்ல. அறிவுத்திறன் குறைபாடும் அல்ல.

 

உலகின் மிகப் பெரிய நிறுவனங்கள், ஆயிரக்கணக்கான உளவியல் நிபுணர்கள், தரவு ஆய்வாளர்கள், தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் இணைந்து உருவாக்கிய அமைப்புகளுக்கு எதிராக ஒரு சாதாரண மனிதன் போராடிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதே உண்மை.

 

அதனால் முதல் வெற்றி என்னவென்றால்: "எனக்கு பிரச்சினை இல்லை" என்று மறுப்பது அல்ல. "என் கவனத்தைப் பிடிக்க யாரோ முயற்சி செய்கிறார்கள்" என்பதை உணர்வதே.

 

அந்த உணர்வு வந்துவிட்டால், மொபைல் மீண்டும் ஒரு கருவியாக மாறும். இல்லையெனில், நாமே அதன் கருவியாக மாறிவிடுவோம்.

 

இறுதியாக...

 

மொபைல் உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கட்டும். உங்கள் வாழ்க்கையே மொபைலின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடாதபடி கவனியுங்கள்.

- இரா. முனியசாமி