இரண்டு நண்பர்கள் புகைப்படக்காரர்கள். ஒருவர் சொந்த ஊர்க்காரர். இன்னொருவர் சென்னைவாசி. இருவரும் அவ்வப்போது சந்தித்துக்கொண்டு, தொழிலில் தாங்கள் சந்திக்கும் சிரமங்களையும், வேடிக்கையான அனுபவங்களையும் பகிர்ந்துகொள்வார்கள். நானும் சில சமயங்களில் வாயைக் கிளறுவதுண்டு.
****
ஏனென்றால், நம்ம ஊர் திருமணங்களும், சடங்கு சம்பிரதாயங்களும் சாதாரண விஷயமல்ல. நம்ம மனிதர்களும் சுவாரசியமானவர்கள். விசேஷ வீடுகளில் என்றால் இன்னும் சுவாரசியமானவர்கள்!
****
உசிலம்பட்டி பகுதியில் ஒருமுறை ஒரு மொய்விருந்து. கூட்டம் ஜே.ஜே. என்று களைகட்டியது. வசூல் மழை. வாழ்நாளில் நான் அதிகப் பணத்தை பார்த்தது அன்றுதான். வசூல் ஒரு கோடியைத் தாண்டிவிட்டது!
நம்ம ஊரில் ஒவ்வொரு சமூகத்தினருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்தில் முக்கியத்துவம். சிலருக்கு சடங்கு முக்கியம். சிலருக்கு சாப்பாடு. சிலருக்கு உபசரிப்பு. சிலருக்கு பணம். இன்னும் சிலருக்கு பகட்டு.
ஆனால் வசதியான வீடுகளில் மட்டும் ஒரு விஷயத்தில் எல்லோரும் ஒரே மாதிரி இருப்பார்கள். “வரிசையா வச்சிருக்கிற சீர் வரிசையில ஒண்ணுகூட விடாம எடுத்துட்டீங்களா?” ஒருமுறை கேட்டால் போதாது. “எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கிட்டீங்களா?” மீண்டும் மீண்டும் கேட்பார்கள். சீர் வரிசையை விட்டுவிட்டுப் போனால், அடுத்த தலைமுறையில்கூட பேசுவார்கள் போல!
****
ஆந்திராவை ஒட்டிய தமிழ்நாட்டின் ஒரு சிறு நகரம். அங்கே ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தில், மணப்பெண்ணை தாய்மாமன் கூடையில் வைத்து தூக்கிச் சுமந்து வரவேண்டும் என்பது சம்பிரதாயம். மணப்பெண் நல்ல உடல்வாகுடன் இருந்தார்.
அதாவது... கேமராவுக்குள் பார்த்தால் அழகாகத் தெரியும் அளவுக்கு மட்டும் அல்ல; கேமராவுக்கு வெளியே தாய்மாமனுக்கும் தெரியும் அளவுக்கு! தாய்மாமன் சம்பிரதாயத்துக்காக தூக்கினார். சிறிது நேரத்தில் வேர்த்து, விறுவிறுத்துப் போய்விட்டார்.
மணப்பெண்ணை கீழே இறக்கிவிட்டாரா, இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் தாய்மாமன் முகத்தில் மட்டும் “இந்தச் சம்பிரதாயத்தை யார் கண்டுபிடித்தது?” என்ற கேள்வி தெளிவாகத் தெரிந்தது.
****
மூன்று நாள் திருமணம் நடத்துகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். வரிசையாக சடங்குகள். ஒரு சடங்கு முடிந்ததும் இன்னொன்று. அது முடிந்ததும் அடுத்தது. நம்மை கிறுகிறுக்க வைத்துவிடுவார்கள். சில நேரங்களில் சோர்ந்து போய், ஏதாவது ஒரு சடங்கை எடுக்காமல் விட்டுவிட்டால் போதும்.
“இருப்பதிலேயே அதுதான் முக்கியமான சடங்கு! அதை எடுக்காமல் விட்டுவிட்டீர்களே!” என்று சீரியசாக கோபித்துக்கொள்வார்கள். நமக்கு கடுப்பாகிவிடும்.
இப்பொழுதெல்லாம் சிலர் அழைத்தாலும், “வேறு வேலை இருக்கிறது” என்று சொல்லி தப்பித்துக்கொள்வதும் உண்டு.
***
சென்னையிலிருந்து அருகிலுள்ள மாவட்டங்களின் சிறு நகரங்களுக்குப் போனால் நன்றாக மதிப்பார்கள். கவனிப்பார்கள். “சென்னையிலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள்” என்பதே ஒரு மரியாதை. அதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. அவர்களிடம் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை ஏஜென்சி பில் போட்டிருப்பார்கள். அந்த ஒரு லட்சத்தில் நிகழ்ச்சியை எடுத்துக்கொள்கிற நமக்கு கிடைப்பது மட்டும்... சொற்ப பணம் தான் !
****
விசேஷ வீட்டுக்குப் போனால் பெரும்பாலும் திருமணம் அல்லது கிரகப்பிரவேசம். கறிவடை மூக்கைத் துளைக்கும். சாப்பாட்டு வாசம் பசியைத் தூண்டும்.
ஆனால் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்களிடம், “சாப்பிட்டீங்களா?” என்று ஒப்புக்குக் கூட கேட்க மாட்டார்கள். நாமாக நகரவும் முடியாது. கேமராவை விட்டுவிட்டு சாப்பிடப் போகவும் முடியாது.
பசி ஒரு பக்கம். வேலை ஒரு பக்கம். எரிச்சல் உச்சத்தில் இருக்கும். அதனால் ஒரு நல்ல உத்தி கண்டுபிடித்திருக்கிறோம்.
பொண்ணு, மாப்பிள்ளையோடு நாமும் சாப்பிட உட்கார்ந்துவிட்டால், நமக்கும் சில நல்ல ஐட்டங்கள் கிடைக்கும். பல சமயங்களில் நம்முடைய முழு விருந்து ரசத்தில்தான் முடிந்திருக்கிறது.
****
இன்னொரு பெரிய பிரச்சனை நேரம். “7.30 மணிக்கு திருமணம். நீங்கள் 6 மணிக்கே வந்துவிடுங்கள். சில சடங்குகள் இருக்கிறது. 4 மணிக்கே வந்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வார்கள்.
நாமும் தொழில் பக்தியுடன் 4 மணிக்கே போய்விடுவோம். போய்ப் பார்த்தால்... நாங்கள்தான் அவர்களை தூக்கத்திலிருந்து எழுப்ப வேண்டியிருக்கும்!
“சார்... கல்யாணம் இன்னும் நடக்கலையா?”
“இல்லப்பா... இன்னும் எழுந்திருக்கவே இல்லை!”
***
கமுதி என்று சொல்வார்கள். கேட்டவுடன், “சரி, அருகில்தானே இருக்கும்” என்று கிளம்பிவிடுவோம். போய்ப் பார்த்தால்தான் தெரியும். கமுதியிலிருந்து இன்னும் ஒரு மணி நேரம் லொடலொட பேருந்துப் பயணம். சில ஊர்களுக்கு இரண்டு மணி நேரம்.
இப்பொழுதெல்லாம் “எந்த கமுதி?” என்று கேட்பதில்லை. “சரியாக எந்த ஊர்? பேருந்து நிலையத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம்?” என்று கேட்டுவிட்டுத்தான் கிளம்புகிறோம்.
***
ஒருமுறை திருமணம் முடிந்த சிறிது நேரத்திலேயே இருவீட்டாருக்கும் சண்டை. சண்டை என்றால் வாய்த்தகராறு அல்ல. கைகலப்பு. இரண்டு நாட்கள் கழித்து, எங்களை ஏற்பாடு செய்திருந்த மாப்பிள்ளை வீட்டார் அவசரமாக அழைத்தார்கள்.
பணத்தை செட்டில் செய்தார்கள். எல்லா பிலிமையும் வாங்கிக்கொண்டார்கள். பிறகு... பெட்ரோல் ஊற்றி கொளுத்திவிட்டார்கள்! நாங்கள் அதிர்ச்சியாக விசாரித்தோம்.
“ஏன்?” “விவாகரத்து வாங்கப் போறோம்!”
திருமணப் புகைப்படம் எதிர்காலத்தில் சாட்சியாக மாறிவிடக்கூடாது என்பதற்காக, திருமணத்தையே வரலாற்றிலிருந்து அழித்துவிட்டார்கள்!
****
இருவருமே நல்ல திறமைக்காரர்கள். ஆல்பமோ, டிவிடியோ தொழில்நுட்ப நேர்த்தியுடன் அழகாக மிளிர வைப்பவர்கள்.
பலவற்றை நானே பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அவர்களுடைய சொந்த திருமண ஆல்பத்தையும் டிவிடியையும் வாங்கிப் பார்த்தால்... கற்றுக்குட்டித்தனமாக இருந்தது.
காரணம் இருக்கிறது. அவர்களுடையது காதல் திருமணம். அதுவும் கலாட்டா கல்யாணம். அந்தக் களேபரத்தில் தங்களுடைய புகைப்படத்தைப் பற்றி அவர்கள் எங்கே கவனம் வைப்பார்கள்?
“நம்ம கத்துக்குட்டி உதவியாளர் எடுத்தது!” என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள். பிறர் கல்யாணத்தை அற்புதமாக எடுப்பவர்கள், தங்கள் கல்யாணத்தை மட்டும் கத்துக்குட்டியிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள்.
****
தொழிலின் இன்னொரு சுவாரசியம் பணம். பேசிய பணத்தில் 75 சதவீதம் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் வசூலாகிவிடும். மீதமுள்ள 25 சதவீதம்தான் நம்மைச் சோதிக்கும். கொஞ்சம் இழுத்துத் தருவார்கள்.
ஆனால் சினிமாக்காரர்கள் யாராவது நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்தால்... பணம் வாங்குவது என்பது காளை மாட்டில் பால் கறப்பது போல! தாவு தீர்ந்துவிடும்.
திருமணம் முடிந்ததும் சில நாட்கள் நம்மைக் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்கள். போன் செய்தாலும் எடுக்க மாட்டார்கள். பிறகு ஒருநாள் திடீரென்று... அடுத்தடுத்து போன். “சார்... உடனே வேண்டும்!” “சார்... நாளைக்கே வேண்டும்!” “சார்... ரொம்ப அவசரம்!” நாமும் வேலை இருக்கிறது என்று சொன்னால் கோபித்துக்கொள்வார்கள்.
கடைசியில் வேலைக்கு லீவு போட்டுக்கொண்டு வந்து, நம்மை எதிரே உட்கார வைத்து, தங்கள் ஆல்பம் அல்லது வீடியோவை வாங்கிக்கொண்டுதான் போவார்கள்.
திருமண வீட்டில் நடப்பதை எல்லாம் கேமரா பதிவு செய்கிறது. ஆனால் கேமராவுக்கு பின்னால் நிற்கிற புகைப்படக்காரர்களின் வாழ்க்கையையும் பதிவு செய்தால்... அதுவே தனியாக ஒரு பெரிய திருமணத் தொடர்!
நம்ம ஊர் திருமணம் என்பது மணமகன், மணமகள் இருவருடைய நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல. அதில் சடங்கு இருக்கிறது. சீர் வரிசை இருக்கிறது. சாப்பாடு இருக்கிறது. சண்டை இருக்கிறது. பகட்டு இருக்கிறது. பசி இருக்கிறது. பணம் இருக்கிறது. சில சமயம் விவாகரத்தும் இருக்கிறது!
இதையெல்லாம் கடந்து, மறுநாள் இன்னொரு திருமணத்துக்கு கேமராவை தூக்கிக்கொண்டு போகிறவர்கள்தான்... நம்ம புகைப்படக்காரர்கள்!
- இரா. முனியசாமி,
- 24/01/2012
Posts
