சுய கதையை எழுதுவதற்கு எழுத்தாளர்கள் கொடுத்த ஆலோசனைகள் கொடு!

AI பதில் :  தன் கதையை எழுதுவது என்றால், “நான் பிறந்தேன்… படித்தேன்… வேலைக்குப் போனேன்… கல்யாணம் செய்துகொண்டேன்…” என்று வாழ்க்கையின் Attendance Register-ஐ வாசிப்பது அல்ல!

 

அது வேறு விஷயம்.

 

தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்து, “அடடா… அப்போது நான் இப்படியா இருந்தேன்!” என்று தன்னையே கொஞ்சம் சிரித்துக்கொண்டும், கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டும், சில இடங்களில் கண் கலங்கிக்கொண்டும் எழுதுவதுதான் உண்மையான சுயசரிதை.

 

முதலில், உங்களை நீங்களே காப்பாற்றிக்கொள்ளாதீர்கள்!

 

சுயசரிதை எழுத உட்கார்ந்தவுடன், நம்மில் ஒரு வழக்கறிஞர் விழித்துக்கொள்வார். “அந்தத் தவறு என்னுடையது இல்லை…” “சூழ்நிலை அப்படியிருந்தது…” “அவர்தான் முதலில் ஆரம்பித்தார்…” இப்படி நமக்காக நாமே வாதாட ஆரம்பித்துவிட்டால், அது சுயசரிதை இல்லை; அது நம்முடைய வாழ்க்கைக்கான Defence Statement!

 

நாம் செய்த தவறுகள், தோல்விகள், பொறாமைகள், பயங்கள், வெட்கப்பட்ட தருணங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதத் துணிய வேண்டும்.

 

வாசகர்களுக்கு நாம் எத்தனை கோப்பைகள் வென்றோம் என்பது அவ்வளவு சுவாரஸ்யமில்லை. ஒரு கோப்பையைத் தவறவிட்ட பிறகு, வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்தோம் என்பதுதான் சுவாரஸ்யம்!

 

வாழ்க்கை முழுவதையும் எழுத வேண்டாம்!

ஒருவருடைய வாழ்க்கையை முழுவதுமாக எழுத ஆரம்பித்தால், முதல் அத்தியாயத்தை முடிப்பதற்குள் வாசகருக்கு வயதாகிவிடும்! எனவே, ஒரு காலகட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அல்லது ஒரு கேள்வியை மையமாக வைத்துக்கொள்ளலாம்.

 

“நான் எப்படி இந்த மனிதனாக மாறினேன்?” “என் வாழ்க்கையை மாற்றிய மனிதர்கள் யார்?” “என்னுடைய தோல்விகள் என்னைக் கற்றுக்கொடுத்தது என்ன?”

 

இப்படி ஒரு மையம் இருந்தால், வாழ்க்கையின் எல்லா சம்பவங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்து புத்தகத்தில் உட்கார வைக்க வேண்டியதில்லை.

 

சில சம்பவங்களுக்கு சொல்லலாம்:  “நன்றி. நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவர்தான். ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தில் உங்களுக்கு இடமில்லை!”

 

சம்பவங்களைப் பட்டியலிடாதீர்கள்; கதையாக்குங்கள்!

 

“அன்று பள்ளிக்குச் சென்றேன். ஆசிரியர் வந்தார். பாடம் நடத்தினார். மாலை வீட்டிற்கு வந்தேன்.” இதைப் படிக்கும் வாசகர் அடுத்த நிமிடமே தூங்கிவிடுவார்.

 

அதற்குப் பதிலாக… அன்று பள்ளிக்குச் செல்லவே மனமில்லை. ஆனால் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் இருந்தால் அப்பா என்ன செய்வார் என்ற பயம். பள்ளிக்குச் சென்றதும் ஆசிரியர் கேட்ட முதல் கேள்வி வேறு. நாம் தயாராக வைத்திருந்த பதில் வேறு. அங்கேதான் வாழ்க்கை நம்மை முதன்முறையாக ஏமாற்றியது! இப்படித்தான் ஒரு சம்பவம் கதையாக மாறுகிறது.

 

வாழ்க்கையில் நடந்ததை மட்டும் சொல்லாமல், அந்தச் சம்பவம் நம்மை எப்படி மாற்றியது என்பதையும் சொல்ல வேண்டும்.

 

*சின்னச் சின்ன விவரங்கள்தான் பெரிய கதையை உருவாக்கும்!*

 

“எங்கள் வீடு மிகவும் ஏழ்மையானது” என்று சொல்வதைவிட, மழை பெய்த இரவில் கூரையிலிருந்து சொட்டிய தண்ணீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்து வைத்து, அந்தப் பாத்திரத்தைச் சுற்றி குடும்பமே படுத்திருந்தது என்று சொன்னால்… வாசகர் அந்த வீட்டுக்குள் வந்துவிட்டார்.

 

அம்மாவின் குரல் எப்படி இருந்தது? அப்பா கோபப்பட்டால் எப்படி கதவை மூடுவார்? பள்ளி செல்லும் வழியில் இருந்த கடையின் வாசனை என்ன? முதல் சம்பளம் கையில் வந்தபோது என்ன செய்தோம்? இப்படிப்பட்ட விவரங்கள்தான் நினைவுகளுக்கு உயிர் கொடுக்கும்.

 

அப்போது இருந்த நம்மையும், இப்போது இருக்கும் நம்மையும் சந்திக்க வையுங்கள்!

 

இது சுயசரிதையின் மிக அழகான பகுதி. அப்போது நாம் எடுத்த ஒரு முடிவு இப்போது பார்த்தால் முட்டாள்தனமாகத் தெரிந்திருக்கலாம்.   அப்போது நம்மைத் துன்புறுத்திய ஒருவர் மீது இன்று நமக்கு வேறு புரிதல் வந்திருக்கலாம்.

 

அன்று தோல்வியாகத் தெரிந்த ஒன்று, இன்று பார்த்தால் நம் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய திருப்பமாக இருக்கலாம். அந்த இரண்டு மனிதர்களையும் — அன்றைய நம்மையும், இன்றைய நம்மையும் — ஒரே புத்தகத்தில் சந்திக்க வைப்பதுதான் எழுத்தின் அழகு.

 

மற்றவர்களையும் கொஞ்சம் கருணையோடு எழுதுங்கள்!

 

நம் வாழ்க்கையில் வில்லன்களாக இருந்தவர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக் கதையில் நம்மை வில்லனாக நினைத்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு! அதனால், “அவன் ஒரு மோசமானவன்” என்று தீர்ப்பு எழுதுவதற்குப் பதிலாக, “அப்போது அவன் செய்ததை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அவனுக்கும் அவனுடைய காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.” என்று எழுத முடிந்தால்… அது வெறும் சுயசரிதை அல்ல.  அது முதிர்ச்சியடைந்த மனிதனின் பார்வை.

 

இறுதியாக, 

தன் கதையை எழுதுவது என்பது தன்னைப் பெரிய மனிதனாக  காட்டிக்கொள்வதற்கான வேலை அல்ல. நாம் விழுந்த இடங்களையும், எழுந்த இடங்களையும், ஓடிய இடங்களையும், ஓடாமல் நின்ற இடங்களையும், சரியாகச் செய்தவற்றையும், பைத்தியமாகச் செய்தவற்றையும் — எல்லாவற்றையும் திரும்பிப் பார்ப்பது.

 

வாழ்க்கையை மீண்டும் வாழ முடியாது. ஆனால்… **வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்து, அதற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுக்க முடியும்.

 

அதுதான் தன் கதையை எழுதுவதன் உண்மையான அழகு.

 

-        -  இரா. முனியசாமி

 

இரவில் தூக்கம் வரவில்லையா?

குழுவில் சிலர் இரவு நேரத்தில் தூக்கம் வராமல், செல்போனை எடுத்துக்கொண்டு சமூக வலைத்தளங்களில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

உங்களுக்கு ஒரு சின்ன டிப்ஸ்!

செல்போனின் நிறத்தை Colour-ல் இருந்து Grayscale-க்கு மாற்றிப் பாருங்கள்.

கிட்டத்தட்ட எல்லா Android மொபைல்களிலும் இந்த வசதி இருக்கிறது.

அவ்வளவுதான்...

இதற்குப் பிறகு Facebook, Instagram எல்லாமே கருப்பும் வெள்ளையுமாக தெரியும்.

அதைப் பார்க்கவே மனசு சொல்லும்...

“சரி... போதும்! நாளைக்கு பார்த்துக்கலாம்!” 😄

வண்ணத்தை எடுத்துவிட்டால், பாதி ஆர்வமும் போய்விடும்!

இரவில் தூக்கத்தைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு சின்ன முயற்சி. 🙂

- இரா. முனியசாமி

#தொழில்நுட்பம்_கற்போம்

வரி ஆலோசகரின் வேலை பிரச்சனையை தீர்ப்பது தான் தொழில்! சுமப்பது தொழில் அல்ல!

 

வரி ஆலோசகரா... நிறுவனத்தின் உரிமையாளரா?

 

ஒரு நிறுவனத்திற்கு ₹10 லட்சம் வரி Demand வருகிறது. நிறுவன உரிமையாளர் என்ன செய்கிறார்? “சார்... பார்த்துக்கலாம்!” என்று சொல்லிவிட்டு நிம்மதியாகத் தூங்குகிறார். ஆனால் ஆலோசகர்?  அன்று இரவு தூக்கமே போச்சு!

 

“எந்த Section-ல பதில் கொடுக்கலாம்?” “இந்த Case Law உதவுமா?” “இந்த Notice-க்கு என்ன செய்யலாம்?” “அந்த Invoice ஏன் இப்படிப் போச்சு?” என்று இரவு 2 மணி வரை நிறுவனத்திற்காக ஆலோசகரே கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்!

 

இதுதான் பல Tax Consultants-ன் சிக்கலான நிலை. ஒரு நிறுவனத்தின் தவறை கண்டுபிடித்து சரி செய்வது நமது வேலை. ஆனால்... அந்த நிறுவனத்தின் தவறை நம்முடைய தவறாக எடுத்துக்கொண்டு மனதில் சுமப்பது நமது வேலை அல்ல.

 

வாடிக்கையாளர் தகவல் கொடுக்கவில்லை...

 

“சார், Return போடணும்!” “Sales details கொடுத்தீர்களா?” “இல்லை சார்...” “Purchase details?” “இல்லை சார்...” “Bank statement?” “அதுவும் இல்லை சார்...”“அப்படியானால்?” “நீங்களே பார்த்து போட்டுடுங்க சார்!”  இதுதான் சில நிறுவனங்களின் கணக்கு நடைமுறை!

 

ஆலோசகர் என்ன செய்வது?

தகவல் இல்லாமல் Return உருவாக்குவது ஜோதிடம் பார்ப்பது மாதிரி ஆகிவிடும்.

தேவையான தகவல்கள் கிடைத்த பிறகே பணியைச் செய்ய முடியும் என்பதுதான் சரியான தொழில்முறை நிலைப்பாடு.

 

Notice வந்தது இன்று...  ஆனால் Notice-ஐ பார்த்தது? கடைசி தேதி அன்று! அதற்குப் பிறகு:  “சார்... அவசரம்!”  அவசரம் யாருக்கு? Notice-ஐ சரியான நேரத்தில் பார்க்காத நிறுவனத்திற்கு இல்லை. ஆலோசகருக்குத்தான்!

 

இதுபோன்ற இடங்களில் மனதிற்குள் ஒரு கோடு போட்டுக்கொள்ள வேண்டும். வாடிக்கையாளரின் அவசரம் ≠ ஆலோசகரின் அவசரம்.

ஒவ்வொரு வேலையையும்:

• இன்று செய்ய வேண்டியது
• குறிப்பிட்ட தேதிக்குள் செய்ய வேண்டியது
• வாடிக்கையாளர் தகவல் கொடுத்த பிறகு செய்ய வேண்டியது

என்று பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

 

“நான் சொல்லவில்லை என்று ஆகிவிடக்கூடாது!”

 

இதற்குத்தான் ஒரு நல்ல மருந்து இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் எழுத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். “இந்தத் தேதிக்குள் இந்த ஆவணங்கள் தேவை.” “இவை கிடைத்த பிறகே Return தாக்கல் செய்ய முடியும்.” “இந்தத் தகவல் கிடைக்காததால் Compliance தாமதமாகலாம்.” என்று WhatsApp அல்லது Email-ல் பதிவு செய்துவிடுங்கள்.

 

இதனால் இரண்டு நன்மைகள்: தொழில்முறை தெளிவு + மன அமைதி.

 

ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறக்கக்கூடாது...

 

ஆலோசகர், நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் அல்ல. நிறுவனத்தின் Managing Director அல்ல. நிறுவனத்தின் நிர்வாகத் தவறுகளுக்குப் பொறுப்பானவர் அல்ல.

 

நாம் செய்ய வேண்டியது:  பிரச்சினையை கண்டுபிடிப்பது. சட்ட நிலையைச் சொல்வது. ஆபத்தை விளக்குவது. தீர்வைச் சொல்வது. தேவையான Compliance செய்வது. அதற்குப் பிறகு...

 

வாடிக்கையாளர் என்ன முடிவு செய்கிறார்களோ, அந்த முடிவு அவர்களுடையது.

 

இன்னொரு பெரிய பிரச்சினை...

 

ஒரு நிறுவனத்தின் கவலையை வீட்டுக்குக் கொண்டு வருகிறார்கள். பிறகு இரண்டு நிறுவனங்கள். பத்து நிறுவனங்கள். இருபது நிறுவனங்கள். ஐம்பது நிறுவனங்கள்... அப்படி ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் பிரச்சினையையும் வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தால்...

 

அலுவலகம் ஒரு பக்கம் இருக்கும்; ஆலோசகரின் தலைக்குள் 50 அலுவலகங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்! அதனால் அலுவலகம் முடிந்ததும்: “இன்றைக்கு என்னால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டேன். மீதமுள்ளவை திட்டமிட்டபடி கையாளப்படும்.” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்.

 

இது அலட்சியம் அல்ல. Professional Discipline.

 

அனுபவம் அதிகரிக்கும்போது...

 

முதலில் ஒரு நிறுவனம். பிறகு பத்து. பிறகு ஐம்பது. வாடிக்கையாளர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் பிரச்சினையையும் தலையில் சுமந்தால்...

 

வாடிக்கையாளர்கள் வளர்கிறார்கள்; ஆலோசகரின் மன அமைதி சுருங்குகிறது!

 

அதனால் அனுபவம் அதிகரிக்கும்போது வேலை செய்யும் திறன் மட்டும் வளரக்கூடாது. வேலைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் எல்லை போடும் திறனும் வளர வேண்டும்.

 

இறுதியாக...

 

நாம் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பவர்கள். பிரச்சினைகளைச் சுமப்பவர்கள் அல்ல. வாடிக்கையாளரின் தவறை மறைக்க வேண்டியவர்கள் அல்ல. அவர்களின் தவறை நம்முடைய தவறாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியவர்களும் அல்ல.

 

சட்டத்தைச் சொல்லுங்கள்.
ஆபத்தை விளக்குங்கள்.
தீர்வைக் கொடுங்கள்.
எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யுங்கள்.
உங்களால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.

 

அதற்குப் பிறகு...

 

வாடிக்கையாளரின் நிறுவனத்தை வாடிக்கையாளரே நடத்தட்டும். ஆலோசகரின் வாழ்க்கையை ஆலோசகரே நடத்தட்டும்!

 

ஒரு நல்ல Tax Consultant எத்தனை நிறுவனங்களின் கவலைகளைத் தலையில் சுமக்கிறார் என்பதில் பெருமை இல்லை.

 

எத்தனை நிறுவனங்களின் பிரச்சினைகளைச் சரியாக கையாண்டுவிட்டு, இரவு நேரத்தில் நிம்மதியாக வீட்டுக்குச் செல்கிறார் என்பதில்தான் உண்மையான வெற்றி இருக்கிறது.

 

-     இரா. முனியசாமி,

ஜி.எஸ்.டி, வருமானவரி, இபிஎப், இ.எஸ்.ஐ ஆலோசகர்,

எல்.ஐ.சி. முகவர்

📞 95512 91721