மொபைல் அடிமைத்தனம் — உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) என்ன சொல்கிறது?

இப்போது பலர் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார்கள்: "மொபைல் அடிமைத்தனம் ஒரு நோயா?" சுருக்கமாகச் சொன்னால்... இன்னும் இல்லை.

 

உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO), "மொபைல் அடிமைத்தனம்" என்பதை தனி நோயாக இதுவரை அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கவில்லை. நோய்களின் சர்வதேச வகைப்பாட்டு பட்டியல் (ICD-11) யில் அதற்கென்று தனி இடம் இல்லை.

 

ஆனால் ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் இருக்கிறது. 2018-ஆம் ஆண்டு WHO, Gaming Disorder என்ற கோளாறை அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்தது. அதாவது ஒருவர் வீடியோ விளையாட்டுகளில் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, வாழ்க்கையின் மற்ற பகுதிகளை புறக்கணிக்கும் நிலைக்கு சென்றால், அது ஒரு மருத்துவக் கவலைக்குரிய விஷயமாகக் கருதப்படுகிறது.

 

ஆனால்... காலை எழுந்ததும் WhatsApp பார்ப்பது, மதியம் Instagram ஸ்க்ரோல் செய்வது, இரவு YouTube பார்த்துக்கொண்டே தூங்குவது — இவை அனைத்தையும் WHO இன்னும் தனி நோயாக அறிவிக்கவில்லை.

 

அதனால், "நோய் இல்லை என்றால் பிரச்சினையும் இல்லை" என்று அர்த்தமல்ல.

 

ஏன் பல நிபுணர்கள் கவலைப்படுகிறார்கள்?

 

ஒரு காலத்தில் புகையிலை பற்றியும் மக்கள் இதேபோலத்தான் நினைத்தார்கள். பின்னர் அதன் விளைவுகள் மெதுவாக வெளிப்பட்டன.

 

மொபைல் பயன்பாட்டிலும் அதே மாதிரியான சில அறிகுறிகளை ஆய்வாளர்கள் கவனிக்கிறார்கள். கையில் இல்லாவிட்டால் பதற்றம், ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை திரையைப் பார்க்கும் பழக்கம், நேரம் போவதே தெரியாமல் ஸ்க்ரோல் செய்துகொண்டிருப்பது

 

குடும்பத்தினருடன் பேசுவதைக் காட்டிலும் திரையுடன் அதிக நேரம் செலவிடுவது. "இன்னும் இரண்டு நிமிடம்" என்று சொல்லி ஒரு மணி நேரம் கழித்துவிடுவது இவை அனைத்தும் ஒரு நடத்தை சார்ந்த அடிமைத்தனத்தின் அம்சங்களாக சில மனநல வல்லுநர்கள் கருதுகிறார்கள்.

 

குழந்தைகள் விஷயத்தில் WHO மிகவும் தெளிவாக இருக்கிறது

 

பெரியவர்களுக்கு WHO குறிப்பிட்ட "தினசரி ஸ்க்ரீன் நேர வரம்பு" எதையும் நிர்ணயிக்கவில்லை. ஆனால் குழந்தைகள் விஷயத்தில் எச்சரிக்கை தெளிவாக உள்ளது.

 

• 1 வயதுக்குக் கீழ் — திரை பயன்பாடு வேண்டாம்
• 2 முதல் 4 வயது வரை — ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாக இருக்க வேண்டும்

 

ஏன் தெரியுமா? அந்த வயதில் குழந்தைகளுக்கு உலகத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டியது திரை அல்ல. மண், மரம், ஓட்டம், விளையாட்டு, உரையாடல், முகபாவனை, மனிதர்கள்.  நிச்சயம் திரை அல்ல; வாழ்க்கை.

 

"அடிமைத்தனம்" என்று எப்போது சந்தேகிக்கலாம்?

 

ஒரு எளிய சோதனை. இன்று மாலை 6 மணிக்கு மொபைலை அணைத்துவிட்டு இரவு 9 மணி வரை வைக்க முடிகிறதா? முடிந்தால் பிரச்சினை இருக்க வாய்ப்பு குறைவு.

 

முடியாமல், மனம் அமைதியிழந்து, அடிக்கடி மொபைலைத் தேடினால்... குறைந்தபட்சம் அந்தப் பழக்கத்தை கவனிக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று பொருள்.

 

என்ன செய்யலாம்?

 

பெரிய மருத்துவ ரகசியம் எதுவும் இல்லை. சில எளிய பழக்க மாற்றங்களே போதும்.

✔ இரவு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குப் பிறகு மொபைல் பயன்படுத்தாதிருத்தல்

✔ பயன்பாட்டு நேரத்தை கண்காணித்தல்

✔ தேவையற்ற அறிவிப்புகளை நிறுத்துதல்

✔ சாப்பாட்டு மேசை, படுக்கையறை போன்ற இடங்களை "மொபைல் இல்லா பகுதிகள்" ஆக்குதல்

✔ நடைபயிற்சி, வாசிப்பு, நேரடி சந்திப்பு போன்ற செயல்களில் ஈடுபடுதல்

✔ கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலை என்றால் மனநல ஆலோசகரின் உதவியை நாடுதல்

 

இறுதியாக...

 

WHO இன்னும் "மொபைல் அடிமைத்தனம்" என்பதை தனி நோயாக அறிவிக்கவில்லை. ஆனால் அதனால் ஆபத்து இல்லை என்று அர்த்தமில்லை.

 

நாம் மொபைலைப் பயன்படுத்துகிறோமா? அல்லது... மொபைல் நம்மைப் பயன்படுத்துகிறதா? என்ற கேள்வியை ஒவ்வொருவரும் தங்களிடம் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டிய காலத்தில் இருக்கிறோம்.

 

-     இரா. முனியசாமி,

ஜி.எஸ்.டி, வருமானவரி, இபிஎப், இ.எஸ்.ஐ ஆலோசகர்,

எல்.ஐ.சி. முகவர்

📞 95512 91721

 

#Mobile_Addiction_Article_Series_Part9

 

குழந்தைகளும் மொபைலும்!

குழந்தைகளின் நேரத்தை மட்டும் அல்ல... அவர்களுடைய எதிர்காலத்தையே மொபைல் திருடுகிறதா?

 

"என் மகன் நாள் முழுக்க மொபைல்தான் பார்க்கிறான்..." "என் மகள் சாப்பிடும்போதும் YouTube வேண்டும் என்கிறாள்..." "படிக்க உட்கார வைத்தால் இரண்டு நிமிடத்தில் எழுந்துவிடுகிறார்கள்..." இவை இன்று பல வீடுகளில் கேட்கப்படும் பொதுவான புலம்பல்கள்.

 

ஆனால் ஒரு கேள்வி. உண்மையில் மொபைல் குழந்தைகளிடமிருந்து என்ன திருடுகிறது? நேரமா? தூக்கமா? படிப்பா?  இல்லை. அதைவிட முக்கியமான ஒன்றை. மனிதனாக வளர வேண்டிய அடிப்படைத் திறன்களை என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

 

பிரச்சினை மொபைல் அல்ல; அது பிடித்துக் கொள்ளும் நேரம்

 

ஒரு குழந்தை மொபைலில் செலவிடும் ஒவ்வொரு மணிநேரமும், வேறு ஏதோ ஒரு அனுபவத்தை இழக்கிறது. நண்பர்களுடன் விளையாடுவதில்லை. புத்தகம் வாசிப்பதில்லை. குடும்பத்தினருடன் பேசுவதில்லை. சுற்றியுள்ள உலகத்தை கவனிப்பதில்லை.

 

குழந்தையின் தன்னம்பிக்கை, சமூகத் திறன், சிந்தனைத் திறன் ஆகியவை உருவாகும் இடங்கள் இவையே.

 

வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் மூளை

 

குழந்தையின் மூளை இன்னும் கட்டுமானப் பணியில் இருக்கிறது. கவனம் செலுத்துதல், பொறுமை, திட்டமிடுதல், முடிவெடுத்தல், உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற திறன்கள் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் வலுப்பெறுகின்றன. ஆனால் தொடர்ந்து குறுகிய வீடியோக்கள், முடிவில்லா ஸ்க்ரோல், இடையறாத அறிவிப்புகள் கிடைத்தால், மூளை வேகமான தூண்டுதல்களுக்கு பழகிவிடுகிறது.

 

அதனால்தான் 20 விநாடி வீடியோ ஈர்க்கிறது; 20 நிமிடப் பாடம் சிரமமாகிறது. புத்திசாலித்தனம் குறைவதில்லை. ஆனால் நீண்ட நேரம் கவனம் செலுத்தும் திறன் பலவீனமடையலாம்.

 

சலிப்பைத் தாங்கும் திறன் ஏன் முக்கியம்?

 

சலிப்பு என்பது வெறும் வெற்றிடம் அல்ல. அதில்தான் கற்பனை பிறக்கிறது. சிந்தனை வளர்கிறது. படைப்பாற்றல் உருவாகிறது. இன்று பல குழந்தைகள் சில நிமிடங்கள் கூட திரையின்றி இருக்க முடியாமல் போகிறது.

 

சலிப்பைத் தாங்க முடியாத மனம், பின்னர் வாழ்க்கையின் சவால்களையும் தாங்க சிரமப்படலாம்.

 

மனிதர்களுடன் பழகும் திறன் எப்படி உருவாகிறது?

 

விளையாட்டு மைதானத்தில் குழந்தைகள் தோல்வியை, பகிர்ந்து கொள்வதை, காத்திருப்பதை, மன்னிப்பதை கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இவை எந்தப் பாடப்புத்தகத்திலும் இல்லை.

 

அதிக நேரம் திரையில் செலவிட்டால், நேரடி மனிதத் தொடர்புகள் குறைகின்றன. அதன் விளைவாக சில குழந்தைகள் புதியவர்களிடம் பேசத் தயங்குகிறார்கள். கண்களைப் பார்த்து பேச சிரமப்படுகிறார்கள். சமூக நிகழ்ச்சிகளில் சங்கடப்படுகிறார்கள்.

 

நண்பர்கள் ஆயிரம் பேர் இருக்கலாம்...

 

சமூக வலைத்தளங்களில் பின் தொடர்பவர்கள் (Followers) ஆயிரம் பேர் இருக்கலாம். ஆனால் மனம் உடையும் நேரத்தில் பேச ஒரு நண்பர் கூட இல்லாமல் போகலாம். தனிமை என்பது தனியாக இருப்பது அல்ல; யாரிடமும் மனம் திறக்க முடியாத நிலை

.

உணர்ச்சிகளை சமாளிக்கிறோமா, மறைக்கிறோமா?

 

சோகம் வந்தால் மொபைல். கோபம் வந்தால் மொபைல். தனிமை வந்தால் மொபைல். இப்படி ஒவ்வொரு உணர்ச்சியிலிருந்தும் தப்பிக்க திரையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், உணர்ச்சிகளை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் திறன் வளராமல் போகலாம்.

 

தூக்கத்தின் விலை

 

இரவு நேரம் வரை திரை ஒளியில் விழித்திருக்கும் குழந்தைகள், மறுநாள் பள்ளிக்குச் செல்லலாம். ஆனால் அவர்களுடைய மூளை சோர்வாகவே இருக்கும். தூக்கத்தின் போது நினைவாற்றல் வலுப்பெறுகிறது. மூளை தன்னைச் சீரமைத்துக் கொள்கிறது. வளர்ச்சிக்குத் தேவையான செயல்பாடுகள் நடைபெறுகின்றன. எனவே தூக்கத்தைப் பறிப்பது, வளர்ச்சியையே பாதிக்கக்கூடிய விஷயம்.

 

பள்ளிகள் ஏன் கவலைப்படுகின்றன?

 

பல ஆசிரியர்கள் கூறும் ஒரே கருத்து: "மாணவர்களுக்கு அறிவு இருக்கிறது. ஆனால் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்த முடியவில்லை." வாசிப்புப் பழக்கம் குறைகிறது. ஆழமான சிந்தனை குறைகிறது. உடனடி பதில்களையே எதிர்பார்க்கும் மனநிலை அதிகரிக்கிறது.

 

நாளை எந்த தலைமுறை உருவாகும்?

 

தகவல்கள் அதிகம் தெரிந்த தலைமுறை. ஆனால் ஆழமாக சிந்திக்க நேரம் குறைந்த தலைமுறை. ஆன்லைனில் அதிகம் இணைந்த தலைமுறை. ஆனால் நேரடி உறவுகளில் பலவீனமான தலைமுறை.

 

உலகம் முழுவதும் கல்வியாளர்கள், குழந்தை மருத்துவர்கள், உளவியல் நிபுணர்கள் தொடர்ந்து விவாதித்து வரும் கவலை இதுதான். "குழந்தைகள் என்ன பார்க்கிறார்கள்?" என்பது முக்கியமான கேள்வி. ஆனால் அதைவிட முக்கியமான கேள்வி:

 

"திரையைப் பார்க்கும் நேரத்தில் அவர்கள் என்னென்ன வாழ்க்கை அனுபவங்களை இழக்கிறார்கள்?"

 

ஏனெனில் குழந்தைப் பருவம் மீண்டும் வராது. இழந்த பணத்தை மீண்டும் சம்பாதிக்கலாம். இழந்த வாய்ப்பை மீண்டும் பெறலாம். ஆனால் ஓடி விளையாட வேண்டிய வயதில் திரையை மட்டுமே பார்த்து கழிந்த குழந்தைப் பருவத்தை மீண்டும் உருவாக்க முடியாது.

 

இறுதியாக...

 

மொபைலை குழந்தைகளிடமிருந்து முழுமையாக அகற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் திரை, விளையாட்டு, வாசிப்பு, சிந்தனை, மனித உறவுகள், குடும்ப உரையாடல் ஆகியவற்றின் இடத்தை முழுமையாகப் பிடித்துவிட அனுமதிக்கக் கூடாது.

 

ஏனெனில் ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது அவன் கையில் இருக்கும் சாதனம் அல்ல; அந்தச் சாதனத்திற்கு வெளியே அவன் அனுபவிக்கும் வாழ்க்கைதான்.

 

 இரா. முனியசாமி,

ஜி.எஸ்.டி, வருமானவரி, இபிஎப், இ.எஸ்.ஐ ஆலோசகர்,

எல்.ஐ.சி. முகவர்

📞 95512 91721

-          

 #Mobile_Addiction_Article_Series_Part8