பயிற்சி இல்லாத மனத்தின் இயல்பு? எப்படி சரி செய்வது?

கேள்வி :

 

எதுவும் பாட்டு, இசை கேட்காமல் கவனமாக வேலை செய்யவேண்டும் என நினைக்கிறேன். ஆனால் அரை மணி நேரம் தாக்கு பிடிக்க மாட்டேன் என்கிறது.

 

இப்படி பாட்டு கேட்காமல் இருந்தாலோ ஒரு விசயம் குறித்து அசை போட ஆரம்பித்து, அந்த விசயத்தில் ஒரு பாய்ச்சலுக்கு சிந்தனை போய்விடுகிறது. என்னடா இது? என ஆகிவிடுகிறது.

 

 அதனால் தான் மனிதர்கள் ஏதாவது ஒன்றை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்களோ என தோன்றுகிறது.

 

AI பதில்

நீங்கள் கூறுவது இயல்பான மனித மனநிலையின் ஒரு வெளிப்பாடுதான். இதில் “பயப்பட வேண்டிய” அளவிற்கு எந்த அபாய அறிகுறியும் இல்லை.

 

பாட்டு அல்லது இசை இல்லாமல் அமரும்போது, மனம் வெளிப்புறத் தூண்டுதல் இல்லாத நிலைக்குள் செல்கிறது. அந்த நேரத்தில், மனம் தன்னிடம் உள்ள விஷயங்களைத் தானாகவே சுழற்றத் தொடங்குகிறது. இதையே உளவியல் ரீதியாக mind-wandering அல்லது rumination என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். இது நோய் அல்ல; பயிற்சி இல்லாத மனத்தின் இயல்பு.

 

அரை மணி நேரம் கூட தாக்குப் பிடிக்க முடியாதது கவனக் குறைபாடு என்பதற்கான அடையாளமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. இன்றைய வேலை சூழல், தொடர்ந்து தகவல்கள், திரைகள், அழுத்தம் — இவை எல்லாம் மனத்தை “தொடர்ந்த தூண்டுதல்”க்கு பழக்கிவிட்டுள்ளன. அதனால் அமைதியில் அமரும்போது மனம் ஒரு விஷயத்தைப் பிடித்து அதில் பாய்ச்சலாக ஓடிவிடுகிறது.

 

மனிதர்கள் ஏன் ஏதாவது ஒன்றைக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் என்ற உங்கள் எண்ணமும் தவறில்லை.

பலர்:

·         மனச் சத்தத்தை அடக்க,

·         தனிமை உணர்வை தவிர்க்க,

·         சிந்தனைகள் கட்டுப்பாட்டை இழக்காமல் இருக்க,
பாட்டு, ரேடியோ, பேச்சு போன்றவற்றை பின்னணி ஒலியாக வைத்துக் கொள்கிறார்கள்.

 

ஆனால் இதன் பொருள், அமைதியில் இருப்பது ஆபத்தானது என்பதல்ல. அமைதியில் இருக்க பழக்கம் இல்லை என்பதுதான் உண்மை.

 

நடைமுறை ரீதியாக நீங்கள் முயற்சி செய்யக்கூடிய சில வழிகள்:

1.      முழுமையான அமைதியிலிருந்து திடீரென தொடங்க வேண்டாம்
மெதுவான, அர்த்தமில்லாத பின்னணி ஒலி (fan sound, white noise) போதுமானது.

 

2.      நேரம் நிர்ணயம் செய்யுங்கள்
“10 நிமிடம் மட்டும் இசை இல்லாமல் வேலை” என்று தொடங்கி மெதுவாக அதிகரிக்கலாம்.

 

3.      மனம் ஓடும் விஷயங்களைத் தடுக்க முயல வேண்டாம்
“இது வந்துவிட்டது” என்று கவனித்து மீண்டும் வேலையிடம் திரும்புங்கள். எதிர்ப்பு அதிகமானால் சிந்தனை மேலும் பலமாகும்.

 

4.      குறிப்பாக வேலைக்கு முன் 2–3 நிமிடம் காகிதத்தில் கவலைகளை எழுதிவிட்டால்
மனம் அதை மீண்டும் மீண்டும் சுழற்றுவதற்கான தேவை குறையும்.

 

இறுதியாக...

உங்கள் மனம் “தவறாக” இயங்கவில்லை.
அது சத்தத்திற்கு பழகியிருக்கிறது; அமைதிக்கு இன்னும் பழகவில்லை.

பழக்கம் மாற நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும் — அதுவே போதும்.

 

***

புத்தர் முன்வைக்கும் முக்கியக் கருத்துகளை, உங்கள் சூழலுடன் பொருத்தி சுருக்கமாகப் பார்க்கலாம்.

1. மனம் அலைவது தவறு அல்ல

 

புத்தரின் பார்வையில், மனம் என்பது எப்போதும் ஒரு பொருளைத் தேடிக்கொண்டே இருக்கும்.

அமைதியில் வெளிப்புறத் தூண்டுதல் இல்லாதபோது, அது நினைவுகள், கவலைகள், எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவற்றைப் பிடித்து ஓடத் தொடங்கும்.
இதனை அவர் தோஷமாக அல்ல; இயல்பாகக் காண்கிறார்.

 

2. “அடக்குதல்” அல்ல; “கவனித்தல்”

 

மனத்தை கட்டுப்படுத்த முயல்வது, புத்தரின் வழி அல்ல.
மாறாக,

• மனம் ஓடுவதை கவனிப்பது
• “இப்போது சிந்தனை ஓடுகிறது” என்று அறிதல்
  இதுவே பயிற்சியின் தொடக்கம்.

இதனால், சிந்தனைக்கு எதிராகப் போராடும் மன அழுத்தம் குறைகிறது.

 

3. ஒரே நேரத்தில் ஒரு செயலில் இருப்பது

 

புத்தர் வலியுறுத்துவது:

• ஒரே நேரத்தில் ஒரு செயல்
• அந்தச் செயலில் முழுக் கவனம்

நீங்கள் வேலை செய்யும்போது,
“வேலை + கவலை + சிந்தனை” என்ற கலவையில்தான் மனம் சிதறுகிறது.
வேலை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தும்போது, சிந்தனை மெதுவாகத் தளர்கிறது.

 

4. அமைதிக்கு பழக்கம் தேவை

 

புத்தரின் போதனைப்படி, மனம் ஒரு பயிற்சி பெறும் கருவி.
அமைதி, கவனம், நிலைத்திருத்தல் — இவை அனைத்தும் பழக்கத்தின் விளைவுகள்.

இசை இல்லாமல் உடனடியாக நீண்ட நேரம் அமர முடியும் என்று எதிர்பார்ப்பது,
பயிற்சி இல்லாத மனத்திடம் அதிக எதிர்பார்ப்பு வைப்பதுபோல ஆகும்.

 

5. பயம் தேவையில்லை

 

மனம் ஒரு விஷயத்தில் “பாய்ச்சலாக” ஓடுவது,
மன நலக் கோளாறு என்பதற்கான அடையாளமாக புத்தர் எங்கும் கூறவில்லை.
அதைப் பார்த்து பயப்படுவதும், அதையே மனம் மீண்டும் பிடித்து ஓடச் செய்யும்.

 

6. மெதுவான, தொடர்ச்சியான பயிற்சி

 

புத்தரின் அணுகுமுறை:

• சிறு நேரம்
• தொடர்ச்சியாக
• வற்புறுத்தல் இல்லாமல்

இதுவே மனத்தை அமைதிக்குக் கொண்டு வரும் வழி.

 

இறுதியாக...

புத்தர் பார்வையில்,
உங்கள் மனம் “தவறாக” இயங்கவில்லை.
அது இன்னும் அமைதிக்கு பயிற்சி பெறவில்லை — அவ்வளவுதான்.
பயப்பட வேண்டியதில்லை; அடக்க வேண்டியதில்லை;
மெதுவாக கவனிக்கத் தொடங்கினாலே போதும்.