மே நாள் – பயத்தை உடைக்கும் நடை

அந்த நாள்
காலை மட்டும் பிறக்கவில்லை—
ஒரு சிந்தனை பிறந்தது

 

மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குள்
சுருண்டு கிடந்த பயம்
வெளியே வந்தது
மனிதர்களின் காலடியில் நசிந்தது.

 

தொழிற்சாலைகளின் புகை
இன்று வானத்தில் ஏறவில்லை—
மாறாக
மனங்களில் ஏறிய கோபம்
மேகமாக திரண்டது

 

சாலைகளில்
ஒரு கூட்டம் நகரவில்லை—
நெஞ்சங்கள் நகர்ந்தன
நாளையை நோக்கி

 

“நாம் வேலைக்காரர்கள் அல்ல—
நாம் மனிதர்கள்!”
என்ற குரல்
ஒரு வாயில் இருந்து இல்லை
நூறு இதயங்களில் இருந்து வெடித்தது

 

கைகளில் உயர்ந்த கொடிகள்
காற்றை மட்டும் வெட்டவில்லை—
அடக்குமுறையின் அமைதியை வெட்டின

 

ஒவ்வொரு அடியும்
அதிகாரத்திற்கு எதிரான சாட்சியம்
ஒவ்வொரு முழக்கமும்
நீண்ட மௌனத்திற்கு முடிவு

 

அம்மா நின்றாள்—
அவள் கண்களில் பயம் இருந்தது
ஆனால்
அதை விட பெரியது
புரிதல்

 

தன் மகன் நடப்பதைப் பார்த்தாள்
ஆனால்
அவள் உணர்ந்தது—
ஒரு தலைமுறை எழுந்ததை

 

அந்த நடை
சாதாரண பாதை இல்லை
வரலாறு திசை மாறும் வழி

 

போலீஸின் கண்ணோட்டம்
பயத்தை விதைக்க முயன்றது
ஆனால்
மக்களின் பார்வை
அதை மிதித்தது

 

அடி வாங்கிய உடல்கள்
தாழவில்லை
மாறாக
உயர்ந்து நின்றன

 

இரத்தம் சிந்திய இடம்
வலி மட்டுமில்லை—
விதை போல்
எதிர்ப்பை விதைத்தது

 

அன்று
அவர்கள் வென்றார்களா?
அல்ல—

 

ஆனால்
அவர்கள் பயத்தை இழந்தார்கள்

 

அது போதும்—
ஏனெனில்
பயம் இழந்த மனிதனை
எந்த சக்தியும் அடிமையாக்க முடியாது

 

சூரியன் மறைந்தபோது
ஒளி குறையவில்லை—
மாறாக
ஒவ்வொரு உள்ளத்திலும்
ஒரு புதிய விடியல் ஏறியது

 

-          ”தாய்” நாவலில் வரும் மே நாள் நினைவுகளை கொண்டு எழுதப்பட்டது.