கையெழுத்து 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இருக்குமா?

 

ஒரு காலத்தில் வீட்டில் தொலைபேசி இருப்பது பெருமை. இன்று வீட்டில் தொலைபேசி மணி அடித்தால், "யாருக்கு என்ன அவசரம்?" என்று பார்க்கிறோம். தொழில்நுட்பம் சில விஷயங்களை அழிப்பதில்லை. அவற்றின் தேவையைக் குறைத்துவிடுகிறது.

 

கையெழுத்துக்கும் அதே நிலை வருமா? இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஒரு பள்ளி மாணவரிடம் "ஒரு பக்கம் எழுதுங்கள்" என்று சொன்னால், அவன் முதலில் பேனாவைத் தேடுவானா? அல்லது விசைப்பலகையைத் தேடுவானா? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலில்தான் கையெழுத்தின் எதிர்காலம் இருக்கிறது.

 

நாம் இன்னும் "எழுதுகிறேன்" என்றே சொல்கிறோம். உண்மையில் எழுதுகிறோமா? காலை முதல் இரவு வரை ஆயிரக்கணக்கான வார்த்தைகளை உருவாக்குகிறோம். கைபேசியில், மடிக்கணினியில், திரைகளில். வார்த்தைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஆனால் கையெழுத்து குறைந்திருக்கிறது.

 

ஒரு காலத்தில் பள்ளிப் பை திறந்தால் நோட்டுப் புத்தகங்கள் தெரிந்தன. இன்று பல குழந்தைகளின் கைகளில் திரைகள்தான் தெரிகின்றன. தேர்வுகளும் மெல்ல மெல்ல மாறுகின்றன. விண்ணப்பங்கள் மாறிவிட்டன. வங்கி வேலைகள் மாறிவிட்டன. அலுவலகங்கள் மாறிவிட்டன.  இந்த மாற்றங்களின் நடுவில், கையெழுத்து மட்டும் மாறாமல் நிற்கும் என்று எதிர்பார்ப்பது சற்று கடினம்தான்.

 

ஆனால் மனிதர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரி மாறுவதில்லை. இன்று ஐம்பது வயதைத் தாண்டியவர்களிடம் ஒரு வெள்ளைத் தாளைக் கொடுத்தால், யோசிக்காமல் எழுதத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் பாதிக் காகிதத்தில் நடந்தது.

 

விண்ணப்பங்கள், கடிதங்கள், காதல் குறிப்புகள், தேர்வுகள், கணக்குப் பதிவுகள்... எல்லாமே கையெழுத்தின் வழியாகத்தான். அவர்களுக்கு கையெழுத்து ஒரு திறமை அல்ல. அது ஒரு இயல்பு.

 

இன்றைய இளைஞர்கள் இரண்டு உலகங்களுக்கு நடுவில் நிற்கிறார்கள். நோட்டுப் புத்தகத்தையும் பார்த்திருக்கிறார்கள். மடிக்கணினியையும் பார்த்திருக்கிறார்கள். தேவைப்பட்டால் எழுதுவார்கள்.  தேவைப்படாவிட்டால் தட்டச்சு செய்வார்கள். கையெழுத்துடன் அவர்களுக்கு பகை இல்லை. ஆனால் பாசமும் அதிகமில்லை.

 

இன்றைய குழந்தைகள் வேறு. அவர்கள் வளரும்போது வீட்டில் யாரும் கடிதம் எழுதுவதைக் காண்பதில்லை. தபால்காரர் வருவதைப் பார்ப்பதில்லை. வாழ்த்து அட்டைகள் குறைந்துவிட்டன. அவர்கள் பார்க்கும் உலகம் முழுவதும் திரை. மனிதர்கள் பார்ப்பதைப் பின்பற்றுகிறார்கள். பார்க்காததைப் பழக்கமாக்குவதில்லை.

 

ஆனால் ஒரு விஷயத்தை கவனிக்க வேண்டும். மறைவதும், முற்றிலும் இல்லாமல் போவதும் ஒன்றல்ல. விறகடுப்பு இன்று எல்லா வீடுகளிலும் இல்லை. ஆனால் விழாக்களில் இன்னும் இருக்கிறது. குதிரை வண்டி போய்விட்டது. ஆனால் குதிரை போகவில்லை.

 

ரேடியோவின் காலம் முடிந்தது என்றார்கள். இன்றும் பலர் கேட்கிறார்கள். அதேபோல் கையெழுத்தும் வாழக்கூடும். அன்றாடத் தேவையாக அல்ல. ஒரு தனிப்பட்ட விருப்பமாக. ஒரு கலையாக. ஒரு அடையாளமாக வாழும்.

 

ஆனால் அங்கேதான் ஒரு சிறிய வருத்தம் இருக்கிறது. கையெழுத்து என்பது வெறும் எழுத்து அல்ல. ஒருவர் எழுதிய விதத்தில் அவருடைய மனநிலை கூட தெரியும். அவசரம் தெரியும். அமைதி தெரியும். தயக்கம் தெரியும். உற்சாகம் தெரியும்.

 

ஒரே வார்த்தையை ஆயிரம் பேர் தட்டச்சு செய்யலாம்.  ஆனால் ஒரே வார்த்தையை ஆயிரம் பேர் ஒரே மாதிரி கையால் எழுத முடியாது. அதனால்தான் பழைய பெட்டியில் கிடைக்கும் ஒரு கடிதம் நம்மை நெகிழ வைக்கிறது. அதில் வார்த்தைகள் மட்டும் இருப்பதில்லை. அந்த மனிதரின் கை அசைவும் இருக்கும்.

 

ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்கிறார்கள். கையால் எழுதும்போது, மூளை வேறுவிதமாக வேலை செய்கிறது. சிந்தனை மெதுவாகிறது. கவனம் அதிகரிக்கிறது. நினைவில் பதியும் திறன் கூடுகிறது. அதனால் கையெழுத்து குறைந்தால், ஒரு எழுதும் பழக்கம் மட்டும் குறைவதில்லை. ஒரு சிந்திக்கும் முறையும் குறையலாம்.

 

அப்படியானால் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கையெழுத்து இருக்குமா?

 

இருக்கும். ஆனால் இன்றுபோல் இருக்காது. ஒரு காலத்தில் எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் இருந்தது. எதிர்காலத்தில் சிலருடைய வாழ்க்கையில் மட்டும் இருக்கலாம். பெரும்பான்மையின் பழக்கத்திலிருந்து, சிறுபான்மையின் விருப்பமாக மாறலாம்.

 

ஆனால் ஒரு விஷயம் நிச்சயம். உலகம் முழுவதும் திரைகளால் நிரம்பினாலும், எங்கோ ஒரு மூலையில் யாரோ ஒருவர் வெள்ளைத் தாளை எடுப்பார். பேனாவின் மூடியைத் திறப்பார். மெதுவாக எழுதத் தொடங்குவார். அவருக்குத் தெரியாது. அந்த நேரத்தில் அவர் ஒரு கடிதத்தை மட்டும் எழுதவில்லை.

 

மெல்ல மறைந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மனித பழக்கத்தையும் உயிரோடு வைத்திருக்கிறார்.

 

கடைசியாய் கையில் பேனா பிடித்து எப்பொழுது ஒரு கடிதம், விண்ணப்பம் எழுதினீர்கள்?   நான் தட்டச்சுக்கு மாறி சில வருடங்களாயிற்று!

 

-    -   இரா. முனியசாமி,

ஜி.எஸ்.டி, வருமானவரி, இபிஎப், இ.எஸ்.ஐ ஆலோசகர்,

எல்.ஐ.சி. முகவர்

📞 95512 91721